بی خيالات...

دم خروس دولت کودتا: از دسترس خارج کردن تلوزیون بی بی سی و وبسایت بالاترین

2011-02-15T20:43:00.008+01:00

دم خروس دولت کودتا در ادعای گسترده نبودن تجمعات اعتراضی روز 25 بهمن از اونجایی میزنه بیرون که این دولت با در اختیار داشتن اینهمه امکانات خبر رسانی و رسانه های صوتی و تصویری و نوشتاری داخلی و خارجی، نظیر ایستگاه های متعدد رادیویی و تلوزیونی، خبر گزاریهایی نظیر کیهان، فارس نیوز، رجا نیوز، ایرنا، ایسنا، رسا، الف و ... که همه شون هم به حمدالله در داخل ایران بدون پارازیت و فیلترینگ و بدون مواجهه با کوچکترین مانعی قابل دسترسی هستن، بازم عصر روز 25 بهمن که میشه، در اوج ذلت و زبونی میزنه بی بی سی و بالاترین رو میاره پایین!
غافل از اینکه مردم توی کوچه و خیابون از کسی خط نمیگیرن که با قطع شدن کانال ارتباطیشون، اعتراضاتشون هم متوقف بشه و غافل از اینکه همین حرکتش به طور غیر مستقیم مهر تاییدیه بر اینکه حنای رسانه های دولت کودتا دیگه هیچ رنگی نداره و مقبولیت رسانه هایی نظیر بی بی سی و بالاترین در نزد اذهان عمومی مردم ایران خیلی بیشتر از فرمایشات مقام عظمی هستش!
آخه یکی بیاد بگه حقارت و بدبختی تا کجا؟!

آخرین اخبرا در راستای انفجار امروز و درگیریها در شهر قم

2011-02-11T12:21:00.012+01:00

طبق آخرین گزارشات واصله به فالس نیوز، صبح امروز فردی به نام حجت بن الحسن ملقب به مهدی موعود به همراه 313 تن از همراهانش، به هنگام تلاش برای خروج از مخفیگاه خود واقع در چاه جمکران در حوالی شهر قم، با هوشیاری و درایت سربازان گمنام امام زمان(عج) دستگیر و به بازداشتگاه اوین منتقل شدند.

گزارشها حاکی از آن است که نامبرده به سرکردگی 313 تن از نیروهای آموزش دیده و زبده، قصد براندازی نظام مقدس جمهوری اسلامی و جانشینی ولی امر مسلمین جهان حضرت آیت الله امام خامنه ای(ره) را داشته است.
از مخفیگاه نامبرده تاکنون هزاران قبضه اسلحه و مهمات سرد نظیر خنجر، شمشیر و سپر و همچنین هزارن قطعه کاغذ کد گذاری شده کشف و ضبط گردیده است، که بنا به پیش بینی کارشناسان و طبق اسناد و قراین موجود، کاغذهای مزبور محتوی کدهای جنگی بوده و توسط عوامل خبره سیا و موساد رمز گذاری شده اند.
مشروح محتویات کاغذهای مزبور پس از رمزگشایی توسط برادران شریف وزارت اطلاعات، به همراه فیلم اعترافات نامبرده و 313 نفر دیگر در حضور قاضی صلواتی، بزودی از شبکه سراسری صدا و سیما و پس از اخبار ساعت 20:30 به سمع و نظر هم میهنان گرامی خواهد رسید.

فاتحه برای حکومت مقتدری که حتی توان مهار مراسم تشییع پیکر یک بانوی هنرمند را هم ندارد!

2010-04-21T17:06:00.006+02:00

خبر فوت نادره(حمیده) خیر آبادی همونقدر اندوهگینم کرد که حیرت زده.
گزارش این خبر در خبرگزاریهای رسمی جمهوری اسلامی ایران تازه زمانی منتشر شد که مراسم خاکسپاری غریبانه و محقر ایشون کاملا پایان پذیرفته بود.
در توجیه این تاخیر، اگر فرض رو بر این بگذاریم که خبرگزاریهای رسمی تا پیش از به پایان رسیدن مراسم خاکسپاری از این موضوع بی اطلاع بودند، پس حضور عکاسان و گزارشگران اونها در طی مراسم خاکسپاری ایشون چطور میتونسته امکانپذیر بوده باشه؟! اگر هم بگیم این سکوت خبری به خواست خوانواده مرحوم نادره بوده، که مطلب از این هم خنده داره تر خواهد شد، چرا که چون خبرگزاریهای رسمی ایران بارها و بارها نشون دادن که احترام به خواست و حفظ حریم شخصی افراد یکی از اون چیزهاییه که حتی به اندازه پشیزی هم براشون ارزش و اهمیت نداره که حالا خواسته باشن خودشون رو مقید به اجرای اون بدونن، اونهم درست در حالی که خانم نادره نه یک شخص معمولی، بلکه یک چهره معروف و شناخته شده جامعه ایران بودن و همین مساله هم انتشار خبر مربوط به درگذشت ایشون رو از این قاعده مستثنی میکرده.
به هرحال از قرار معلوم سانسور و سهل انگاری در اعلام دیرهنگام این خبر از روی عمد و به نیت خاصی صورت گرفته و اتفاقا همین مساله عمق ضعف و هراس حکومت از تبدیل ناگهانی هر گونه حرکت مردمی به یک تجمع خودجوش و ناتوانی اون از رویایی و کنترل و مهار تجمعات غیرمنتظره و برنامه ریزی نشده، حتی در حد مراسم تشییع پیکر یک بانوی سالخورده هنرمند، رو به خوبی نشون میده و با این حساب مشخص نیست که در این روزها میبایستی فاتحه هنرمندان جاودانی چون بانو نادره را خواند و یا فاتحه حکومت پوشالی به اصطلاح مقتدر و مستحکم ایران رو.
.
.
.
به امید رهایی.
یاد و خاطره بانو نادره در کنار سایر هنرمندان عزیز کشورمون گرامی و خاک ایشون بقای عمر بازماندگانشون.

یاد آر زشمع مرده، یاد آر...

2010-02-19T14:07:00.000+01:00

نمیدونم هنوز کسی خاطرش هست یا نه... یکسال پیش همین موقع ها بود، دو نفر جانباز زمان جنگ در اعتراضی خاموش به فاصله کمتر از یک هفته اقدام به خودسوزی کردن و تموم شدن... یکیشون روز 26 بهمن جلوی مجلس و دیگری 1 اسفند روبروی ساختمان بنیاد شهید... درست انگار که از اول برای سوختن زاده شده بودن، برای تموم شدن...
من نمیدونم بعد از مرگ اون دو نفر چی به سر خوانواده هاشون اومده و امروز مادر و پدر و زن و بچه شون در چه وضع و حالی روزگار میگذرونن، اما از یک چیز اطمینان خاطر دارم و اونهم اینکه اگر این دو جانباز هنوز زنده بودن، امکان نداشت برای خاطر حفظ تاج و تخت حیوانی به پستی و رذالت خامنه ای، روی هموطنهای خودشون باتوم بکشن و دست به خون ندا ها و سهراب ها آلوده کنن...
ای کاش یه جوغیرت و شرف بچه های سوخته و تمام شده جنگ توی وجود اون مزدورهای خودفروخته بی شرفی بود که این روزها نونشون رو میزنن توی خون هموطنان بی گناهشون و میخورن، خیلی زیاد نه، فقط یه جو...
یادشون گرامی و روانشون شاد.

گوگل و 22 بهمن 1388

2010-02-19T14:01:00.003+01:00

تصویر ماهواره ای گوگل از میدان آزادی در تاریخ 22 بهمن 1388 ساعت 11:47 صبح به وقت محلی، خیلی گویاتر از اونیه که نیاز به حاشیه و توضیحات داشته باشه، فقط اینکه گوگل متشکریم و خامنه ای حیا کن.

جاهای خالی را با کلمات دلخواه پر کنید!(در راستای خوشه بندی کاربران بالاترین)

2010-02-03T11:48:00.003+01:00

...: ... از ناحيه و اختيار و راي ... نيست بلكه ... اين منصب را قرار داده و ... نيز چون بنده ... هستند بايد دستورهای ... را اطاعت كنند و ... نيز به ... مربوط نمي‌شود.
عضو مجلس خبرگان رهبري: ولايت پيامبر از ناحيه و اختيار و راي مردم نيست بلكه خدا اين منصب را قرار داده و مردم نيز چون بنده خدا هستند بايد دستورهاي خدا را اطاعت كنند و ولايت ولايت فقيه نيز به مردم مربوط نمي‌شود.
بالاترین: اعطای عناوین خاص از ناحيه و اختيار و راي کاربران نامعتبر نيست بلكه بالاترین اين منصب را قرار داده و کاربران نامعتبر نيز چون عضو بالاترین هستند بايد دستورهاي بالاترین را اطاعت كنند ... و اعطای عنوان کاربر معتبر به خواص نيز به کابران نامعتبر مربوط نمي‌شود.
.
پ.ن: مسلما این خوبه که در پروفایل کاربری افراد حقیقی، ذکر بشه که آیا اونها احراز هویت شدن یا نه(یاد نیروی انتظامی افتادم!)، اما دیگه اینکه بیایم بعد از احراز هویت ملقبشون کنیم به "فلان الدوله" یا "بهمان الممالک" و یه چراغ گردون هم بذاریم بالای سرشون که از شصتاد کیلومتری معلوم باشه این جناب " فلان الدوله" یا "بهمان الممالک" دارن مشرف میفرمایند و میبایستی راه رو براشون باز کرد، دیگه به نوعی تبعیض آمیزه و دست آخر به جاهای قشنگی ختم نمیشه.
از ما گفتن بود.

جدیدترین مصاحبه پسرِ گُه خور: یک پیراهن سبز هم داشتم که چون ساندیسش مشتی نبود، دیگه از پاره کردنش منصرف شدم!

2010-01-26T13:58:00.006+01:00

در ستاد نیاوران همه چیز(؟!) روبراه بود، روابط دختر و پسر که خیلی آزاد بود. در
ستاد همه به اسم کوچک(!) خطاب می شدند...در آن محیط اعتقاد به دین یک حرف بی معنی و
چرت بود؛ در جمع 40 نفری که در ستاد بودند فقط 3 نفر نماز می خواندند(خدا خودش شخصا اینو
به دوستمون گفته!)...در ذهن همه ما (!) بود که احمدی نژاد از موسوی بهتر است(!). از
مناظره(!)، از عملکردش(!)، حتی آمارهایی که در مورد تورم و مسائل اقتصادی بود(!)،
حتی از نظر آزادی های اجتماعی(!!!)، حتی از نظر موسیقی(!) و فیلم(!). اما اگر بحثی
می شد به بعضی بچه ها که متمایل به احمدی نژاد بودند، می گفتند: "شما مگه دیوانه
اید، ستاد احمدی نژاد چه خبره، چند تا آدم ریشو با خانم هایی که فقط دماقشون(یا
شایدم دماغشون!) پیداست، می خوای اونجا چی ببینی؟! چهارتا دختری که نقاب گذاشتند؟!
بیا اینجا همه چی مهیاست! عشق و حال اینجا هست،...(؟!)اینجا هست،...(؟!)اینجا
هست، اونجا می خوای بری چی کار؟"...ما حتی از موفقیت های برنامه هسته ای یا سفرهای
استانی هم مطلع بودیم(!)... موسوی نشان داد که برای قدرت حاضر است هر کاری
بکند(؟!)...کروبی که با اقداماتش تابوت خود را می ساخت(!)...بعد از نماز جمعه رهبری
باید همه چیز تمام می شد. واقعا امکان تقلب 11 میلیونی وجود نداشت(!!!)

به جون خودم طنز نیست! به غیر از بخشهایی که توپره، مابقیش قسمتهایی از گُه های اضافه ایه که پسرِ گُه خور در آخرین مصاحبه اش با پایگاه خبری جوان تناول فرموده.
البته لازم به ذکره که گذشته از از عکسهای مَکُش مرگِ مایِ درج شده در این مصاحبه، که در اونها پسرِ گُه خور داره به طرز رقت باری همه زورش رو میزنه تا به بلکه به کمک کتابهای پشت سرش و گیسوان کمندش و یک حلقه انگشریِ خرکیش و یک نخ سیگار لای انگشتانش و ایضا مارکِ سرآستین کتش، خودشو خیلی خیلی خیلی روشنفکر و امروزی نشون بده، این سئوال در سرتاسر مصاحبه مربوطه برای مخاطبین در هاله ای از ابهام باقی میمونه، که خبرنگار پایگاه خبری مربوطه چطور موفق شده توی تهرانی که سگ صاحابش رو نمیشناسه، این پسره گُه خور رو از لابلای میلیونها نفر ساکنین تهران پیدا کرده و باهاش مصاحبه مزبور رو انجام بده!!!
پ.ن: لطفا اگر کسی با این پسره گُه خور آشنایی ای داره، قبل از اینکه محتویات وجودی طرف به خاطر گُه خوری های متناوب، بزنه بالا و همه جا رو به گند بکشه، یه تماسی با تخلیه چاه بگیره. ممنون :)

2010-01-26T01:53:00.001+01:00

سلام دنیا! خوبی؟!
امروز صبح که بیدار شدم دوباره سفید پوش شده بودی و راستش این مسئله حالمو به طور اساسی ای گرفت.
آخه میدونی دنیا! کفشای من هنوز پائیزیه و واسه همینم هروقت باهاشون روی برف و یخ و شُلآب راه میرم باید مثل یه بندباز شیش دنگ حواسمو جمع کنم که مبادا یه وقت سربخورم بیفتم زمین دست و پام بشکنه، اونهم درست در حالی که رطوبت برف جورابامو کاملا خیس کرده و پاهام از شدت سرما کرخت شده، تازه بعدشم آخرِ شب که خسته و کوفته میرسم خونه و کفشها و جورابهای خیسمو در میارم، ذُق ذُق استخونای پام به خاطر تماس طولانی مدت با رطوبت و سرما، خواب راحتو از چشمام میگیره.
امیدوارم دفعه بعدی که به سرت زد سفید پوش بشی قبل از هر چیز یاد من بیفتی و یه لطفی کنی یه جفت کفش زمسونی گرم و نرم و راحت -ترجیحا بنفش رنگ- بذاری پشت در خونه ام که منم بتونم از یک روز برفی لذت ببرم.
پیشاپیش ممنونم ازت.

پ.ن: دنیا یه وقتی فکر نکنی شوخی کردم باهات، میدونی که همه اینها رو کاملا جدی گفتم.

من بسیار شادم، من بسیار شادم، من بسیار شادم!

2010-01-10T16:27:00.002+01:00

هموطنان عزیز! در این شرایط سخت و دشوار بیایید شادیهایمان را با یکدیگر قسمت کنیم! من از خودم شروع میکنم:
من بسیار شادم از اینکه رهبری خیلی فرزانه و مهربان و میانه رو دارم که بالاخره بعد از گذشت بیش از ده روز از وقایع روز عاشورا فرمایش میفرمایند که «افرادي که مسئوليت و وظيفه قانوني ندارند نبايد دخالت کنند»، حال هر چند که این رهبر خیلی فرزانه و مهربان و میانه رو قبل از این جمله بیان کرده باشد که «الان باید خیلی با احتیاط و تدبیر و البته در وقت خود با قاطعیت عمل کرد» و بعد آن هم تذکر داده باشد «مسئولان قوای سه گانه دیدند که ملت چه می‌خواهد، بنابراین باید وظایف خود را در مقابل مفسدان و اغتشاشگران به خوبی انجام دهند»!
من بسیار شادم از اینکه از قاضی مرتضوی در حوادث کهریزک به عنوان متهم یاد کرده میشود، حال هر چند که ایشان در حال حاضر در پست بالاتری منصوب شده و با حضور وزیر دادگستری و برخی از مقامات قوه قضاییه، رسما رئیس ستاد مبارزه با قاچاق ارز و کالا گردیده اند!
من بسیار شادم که کمیته تحقیق و تحفص مجلس بالاخره گزارشی درباره وقایع کهریزک مبنی بر اینکه گروهی از بازداشت‌شدگان با آزار‌هایی همچون «زندانی شدن ۱۴۷ نفر در یک مساحت کم، عدم وجود تهویه، فقدان آب و غذای مناسب، شنیدن فحش‌های رکیک، کلاغ‌پر رفتن همراه با ضرب و شتم، ‌همجواری با اراذل و اوباش و تحقیر شدن» روبرو شده‌اند، را منتشر کرد و در این گزارش از مرتضوی هم نام برده، حال هر چند که این کمیته به کل منکر مسئله آزار جنسی در زندان شده و در پایان گزارش بی شرمانه ادعا میکند که «اگر دو کاندیدای ریاست جمهوری، به قانون‌شکنی، تحریک احساسات و عواطف مردم نمی‌پرداختند، امروز شاهد این گونه حوادث تلخ نبودیم» و این افراد «سبب هتک حرمت نظام مقدس جمهوری اسلامی و تضییع فرصت گران‌سنگ حضور ۴۰ میلیونی مردم در پای صندوق‌های رای» شده است و دستگاه قضایی در خصوص این گونه رفتارهای «مجرمانه، نباید بی‌اعتنا» باشد!
من بسیار شادم از اینکه آدم ماهی مثل مطهری می آید و در تلوزیون رسمی ایران حرفهای گنده گنده میزند و میگوید مخالف ولایت فقیه مخالف نظام نیست و دستگیریهای گسترده کار اشتباهی بود و...، حال هر چند که ایشان کلا مسئله تقلب در انتخابات را از بیخ و بن قبول نداشته و از حوادث بعد از انتخابات نیز صرفا به عنوان لج بازی هایی بین دو جناح در درون نظام یاد کند و نمایندگان مجلس نیز بی اعتنا به حرفهای ایشان در تلوزیون همچنان در پی تصویب طرح اعدام محاربین باشند!
من بسیار شادم از اینکه موسوی و کروبی هنوز زنده اند، حال هر چند که خواهرزاده موسوی در روز روشن ترور شده و کروبی نیز در قزوین کتک خورده و ماشینش هدف گلوله قرار گرفته.
من بسیار شادم از اینکه هنوز خبری از تجاوز به زندانیهای پادگان عشرت در دست نیست و پیکر نیمه سوخته هیچ کدوم از بازداشتیهای روز عاشورا هم در اطراف کرج پیدا نشده، حال هر چند که هیچ خبری از بازداشتیهای روزهای اخیر در دست نیست، زهرا جعفری ۲۱ ساله و متهم سیاسی، پس از پنج ماه به طرز مشکوکی در زندان ارومیه فوت کرده، فسیح یاسمنی زندانی سیاسی کرد اعدام شده و در طی حمله ای به پارک لاله، بیش از سی نفر از مادران عزادار و حامیان اونها دستگیر و ضرب و شتم شده اند.
من بسیار شادم، من بسیار شادم، من بسیار شادم! دکتر بهم گفته میتونم این جمله رو روزی صد هزار بار بنویسم تا بلکه باور کنم و میتونم روزی صدهزار بار هم بلند بلند برای دوستانم از رو بخونم تا بلکه اونها هم باور کنند، باشد که از این طریق مشکلاتمان همینطوری کشکی فراموشمان بشود و همه با هم احساس شادی و خوشبختی کنیم!
پ.ن: خودفریبی هم عالمی داره، شایدم به قولی ما همون چیزی رو میشنویم که دوست داریم باور کنیم.

تاریخ با خون ما نوشته میشود، پس مرگ آغازیست بر ما و پایانیست بر شما

2010-01-07T15:32:00.014+01:00

هوا ۶ درجه زیر صفره و داره برف میاد، انگشتام یخ زده، قلبمم همینطور، و من از همون نصفه های شب که از خواب پریدم و دیدم آسمون قرمزه میدونستم که بازم میباره... با چشمای نیمه باز خودمو از رختخواب میکشم بیرون، هوا هنوز کامل روشن نشده، آبی به دست و صورتم میزنم، کافه ای درست میکنم، چند تا دونه بیسکویت برمیدارم، پتو رو محکم میپیچم دور خودم و میرم دم پنجره. پنجره رو که باز میکنم سوز و سرما میکوبه توی صورتم، یکمرتبه خواب از سرم میپره و هشیار میشم، شهر یکدست سپید پوش شده، خیابون خلوته، دوتا پرنده دارن توی برفا دنبال غذا میگردن، یادم میفته که آخر هفته از اینم سردتر میشه و دلم واسه همه پرنده هایی که قراره توی سرما و برف بی غذا بمونن میلرزه...
همینطور که دارم کافه بیسکویتم رو مزه مزه میکنم و دلم واسه گرسنگی پرنده ها میلرزه یه دفعه یاد ایران میفتم، یاد بچه هاییه که همین ده روز پیش -روز عاشورا- توی خیابونهای شهرم به جرم آزادی خواهی توی خون خودشون پرپر زدن... تصور میکنم که الان پیکر پاک تک تکشون مثل صد دانه یاقوت قرمز زینت بخش دامن سپید این شهر بود و از این تصور دامن سپید شهر در نظرم پر میشه از لکه های سرخ، یه چیزی توی دلم به هم میتابه و به چشمام راه باز میکنه، بیسکویت توی گلوم میشه یه تیکه سنگ، از خودم بدم میاد، از خودم که اینجا وایسادم دارم در امنیتِ کامل کافه ام رو میخورم... میدوم سمت ظرفشویی، هر چی توی گلوم گیر کرده رو بیرون میریزم و همزمان بغضمم میترکه... پاهام سست میشه، یه دستمو میگیرم لبه کابینت که نیفتم و با اون یکی لیوان کافه رو پرتاب میکنم توی سینک... پتو از دورم میفته، تا میشم، مچاله میشم، اما نمیشینم، نمیخوام بشینم، خودمو بالا میکشم و سنگینیم رو میندازم روی کابینت که بتونم با دستهام صورتمو بپوشونم... هق هق کنان یاد تو میفتم، یاد پیکر پاکت که پتو پیچ برامون اوورده بودن، یاد چهره ات که خاکی بود و یاد لبخندی که روی لبت ماسیده بود... یاد وقتی که مردهای غریبه تو رو همونطور پتو پیچ شده توی گور میذاشتن و کسی حواسش به من نبود و من داشتم زیر دست و پا له میشدم و مردهای غریبه تازه وقتی متوجه حضورم بالای سرت شدن که شروع کرده بودم به شیون و زاری، چون داشتن صورت ماهت رو با خاک میپوشوندن... راستی اون روزها خیلی بچه بودم من، اونقدر که بعد از این داستان شب ادراری گرفتم، اونقدر که حتی سواد خوندن و نوشتنم نداشتم و اونقدر که نمیتونستم بفهمم منظور خمینی از اینکه هی میگه "این جنگ یك نعمت بزرگی است" یعنی چی، با اینهمه میدونستم دلم نمیخواد تو پیش خدا باشی، میدونستم دلم میخواد تو پیش خودم باشی، پیش خودِ خودم...
لرز میکنم، همونطور افتان و خیزان خودمو میکشونم کنار پنجره و میبندمش، بعدشم میشینم پای کامپیوتر و برای اولین بار در طول این سالها دنبال یک آهنگ از آهنگران میگردم که به این حال و هوای کوفتی ای که دارم بخوره و توی یوتیوب به این آهنگ میرسم: شب استُ سكوت استُ ماه استُ من، فغانُ غمُ اشكُ آه است و من ::: شبُ خلوتُ بغض نشكفته‌ام ، شبُ مثنوی ‌های ناگفته‌ام ::: بگو بشكفد بغض پنهان من ، كه گل سرزند از گريبان من ::: مرا كشت خاموشی ناله‌ها ، دريغ از فراموشی نامها ::: كجا رفت تأثير سوز دعا؟ ، كجايند مردان بی ادّعا؟ ::: همانان كه از وادی ديگرند ، همانان كه گمنام و نام‌آورند ::: هلا، دين‌فروشان دنيا‌پرست! ، سكوت شما پشت ما را شكست ::: چرا ره نبستيد بر دشنه‌ها؟ ، نداديد آبی به لب تشنه‌ها ::: نرفتيد گامی به فرمان عشق ، نبرديد راهی به ميدان عشق ::: اگر داغ دين بر جبين میزنيد ، چرا دشنه بر پشت دين ميیزنيد؟ ::: خموشيد و آتش به جان ميزنيد ، زبونيد و زخم زبان ميزنيد ::: كنون صبر بايد بر اين داغ‌ها ، كه پر گل شود كوچه‌ها، باغ ‌ها... و من با همه اکراهم از آهنگران هی این آهنگ رو از اول گوش میکنم و باهاش گُله گُله اشک میریزم... تو این برف و سرما دلم داره توی سینه ذوب میشه، آتیش گرفتم، آخه دست خودم که نیست که، دلم برای تو تنگ شده، یه ذره شده، دلم برای همه عزیزانی که دیگه کنارم نیستن یه ذره شده...

***

شروع میکنم باهات حرف زدن، با آخرین تصویری که ازت توی ذهن دارم، با همون صورت خاکیِ لبخند به لب:
میدونم عزیز! میدونم اونروزا شماها رفتید جلوی گلوله دشمن سینه سپر کردید که اینروزا ماها در امنیت زندگی کنیم، اما باور کن بعد از شماها ماها حتی یک روزم که شده در امنیت زندگی نکردیم. اصلا از تو چه پنهون، درست همون روزهایی که شماها توی خون خودتون پرپر میشدید، این کثافتهای نمک به حروم توی خرتوخریِ جنگ توی لونه های تاریکشون نقشه های پلید میکشیدن واسه محکم کردن پایه های حکومتشون و بلافاصله بعد از پایان جنگ و در حالی که هنوز خون شماها روی دستاشون خشک نشده بود، بی سر و صدا جونهای مردوم رو صدتا صدتا گذاشتن سینه دیوار کشتن و مخفیانه توی گورهای دسته جمعی بی نام و نشون دفن کردن تا آخرین کامها رو هم از جنگی که اگر برای ما مصیبت بود ولی برای اونها نعمت بود، گرفته باشن.
میدونم عزیز! میدونم که تو که نمیدونی ، که خبر نداری از حال ما و اونها، که خبر نداری قراره همین روزها دوباره برای حفظ تاج و تخت سلطنتشون چوبه دار به پا کنن و از نو حمام خون به راه بندازن، که به زعم خودشون تا حالا اینهمه خون ناحقی که ریختن کم بوده، که میخوان ماها رو از مرگ بترسونن، که به خیال خامشون این مملکت ارث پدریشونه و ماهام برده های دست به سینه شون... اما میدونی عزیز، اونها یه چیزی رو نمیدونن و اونم اینکه ماها مثل خودشون نیستیم که از مرگ بترسیم، که از محاکمه بترسیم، آخه این اونان که چارچنگولی افتادن روی ثروت ممکلت و دارن شیره جون مردم رو میمکن، ماها که پاکباخته ایم و از دار دنیا چیز آنچنانی ای نداریم که از ترس از دست دادنش بخوایم خون ناحق بریزیم و یا از ریخته شدن خونمون بهراسیم، اصلا هر چی نباشه ماها با جنگ و مرگ بزرگ شدیم، صدای آژیر قرمز برامون لالایی شبانه بوده و شیون و عزاداری واسه گلهای پرپرمون مشغولیت روزانه... خلاصه اینکه عزیز، اینها بد زده به سرشون، فراموش کردن که ماها تو دل ترس به دنیا اومدیم و بزرگ شدیم، فراموش کردن که ماها توی این مملکت با این حکومت کوفتی هیچوقت حتی فرصتشم پیدا نکردیم که بتونیم بفهمیم اصلا امنیت چی چی هست، فراموش کردن که ماها سوسولی بار نیومدیم، تو ناز و نعمت زندگی نکردیم، فراموش کردن که ماها هیچوقت نتونستیم در امنیت حرف بزنیم، در امنیت نفس بکشیدیم و یا حتی در امنیت فکر کنیم و واسه همینم هست که توهم برشون داشته که میشه نسل ما رو ترسوند، اونهم از ناامنی، از مرگ، از اعدام، از خون، از خشونت...

***

حالم خوب نیست و قلبم داره تیر میکشه، دلم میخواد فریاد بزنم، از همینجا و با همین حال خرابم و با همین بغضی که سالهاست توی گلوم گیر کرده، دلم میخواد فریاد بزنم، فریاد بزنم و بگم آهای خامنه ای، آهای مصباح، آهای همه حرومی های نامردی که اون بالا نشستید و از بس خون خوردید هار شدید، آهای مزدورهای بی شرافتی که وبلاگهای ما رو رصد میکنین و فیلتر میکنین، حواستون باشه، اگه قصد اعدام دارید خون من و امثال من از خون پدر و برادرهایی که سینه هاشون پذیرای گلوله های دشمن شد، رنگین تر نیست. اگر سر جنگ دارید من هم یکی از فرزندان جنگم! بکشید و اعدام کنید تا باز هم در تاریخ ثبت بشه که حکومت دینی فقط یعنی آفت، فقط یعنی مصیبت، تا دوباره در تاریخ ثبت بشه که دیکتاتوری دینی بدترین نوع دیکتاتوریه و هر گاه قدرت دست دین فروشان دنیا پرست افتاده، نتیجه اش جز فساد و تباهی، جز خون، جز جنگ، جز مرگ، جز چوبه دار و جز ناله مادران عزادار و ناامنی چیز دیگه ای نتونسته باشه... بکشید و اعدام کنید که زهی خیال باطل که این مرگ نقطه پایانی برحضور ما باشه، که تاریخ رو با خون ما مینویسن و این مرگ تولد ماست و نابودی شما و بدانید و اطمینان داشته باشید که این روزگار تلخ تر از زهر و بالانشینی خاران سر دیوار و عوعوی سگان نیز بگذرد...

نماینگان مجلس کفن پوش شدند

2009-12-29T21:35:00.001+01:00

نماینگان مجلس کفن پوش شدند، اما نه در اعتراض به کشتار انسانهای بی دفاع در ماه محرم الحرام و روز عاشورا، بلکه برای درخواست اعدام کلیه مخالفین اعم از روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و تظاهرکنندگان دستگیر شده در روزهای اخیر.

این روزهای ننگین بدون شک در کارنامه سیاه مجلس ثبت خواهد شد. روزهایی که نماینگان خائن و بی غیرت طبق سناریوی تازه دولت کودتا و سپاه، در خانه ملت بر علیه ملت شوریدند و در کمال وقاحت خواستار اشد مجازات برای فرزندان دلیر و بی باک ایران زمین آن هم به جرم حق طلبی و آزادی خواهی شدند.

ای حرامیان، شرم بر شما باد و بر آن لقمه های کثیفی که به خون ملت آغشته اید و در دهان زن و فرزندانتان میگذارید، شرم بر شما...

جناب آیت الله العظمی سیستانی، پیامتون به نیت قربة الى الله بود یا قربة الی بنده الله؟!

2009-12-22T13:31:00.005+01:00

امروز وقتي لابلای اخبار پيام تسليت آيت الله سيستانی رو به مناسبت درگذشت آقای منتظری خوندم خیلی متعجب شدم.
تاريخ پيام تسليت ۳ محرم رو نشون میده، در حالی که تا همين امروز -يعنی ۵ محرم- از اين پيام تسليت و یا هرگونه پیام تسلیت و ابراز تاسف و تاثر دیگه ای از جانب ایشون در هیچ کدوم از خبر گذاریها و حتی در سايت رسمی خودشون هیچ گونه خبری نبود، گذشته از اینکه بین این پیام تسلیت با سایر پیامهای تسلیتی که ایشون تابحال در رابطه با وفات مراجع صادر کردن، تفاوتهای اساسی به چشم میخوره (+).
شاید بشه گفت اولین تفاوتی که این پیام تسلیت رو از سایر پیامهای تسلیت متمایز میکنه اینه که ایشون در سایتشون از سایر مراجع با لفظ "آیت الله العظمی" نام بردن در حالی که در مورد آقای منتظری به لفظ "آیت الله" بسنده کردن.
تفاوت های بعدی برمیگرده به لحن و نحوه نگارش: در حالی که این پیام خیلی مختصر و محقرانه و بیشتر خطاب به شخص احمد منتظری نگارش شده، شاهد هستیم که پیامهای تسلیت قبلی به شکل قابل ملاحظه ای مفصل تر بوده و در همه اونها -بدون استثنا- ایشون ابتدا از وفات مرجع فوق ابراز تالم و تاثر نموده، سپس وفات مرجع مربوطه رو ضایعه ای برای اسلام برشمرده و نهایتا اون رو به "آستان مقدس ولی عصر"، طلاب و خوانواده و در آخر هم به "جمیع مومنان" تسلیت گفتن.
اینها رو که به همراه انتشار دیر هنگام این پیام تسلیت کنار هم قرار میدی، اینطور به نظر میاد که هدف آیت الله سیستانی از انتشار این پیام مختصر و محقرانه اونهم بعد از انجام مراسم خاکسپاری، بیشتر از اینکه به منظور تسلیت درگذشت آیت الله منتظری بوده باشه، نوعی واکنش عوام فریبانه بوده در راستای جلب نظر افکار عمومی.
با توجه به موقعیتی که ایشون دارن نمیدونم چی میشه گفت اما سکوت هم نمیتونم بکنم... جناب سيستانی، آیت الله العظمی سیستانی، مرجع عالیقدر تشیع، شما با این پیام محقرانه و دیرهنگام آقای منتظری رو تحقیر نکردید، بلکه حقارت نفس خودتون رو نشون دادید. جناب آیت الله، جناب مرجع، من به عنوان یک انسان آزاده به شما به عنوان یک مقام مذهبی فقط یک توصیه دوستانه دارم و اونهم اینکه درسته اینطور که پیداست در باطن باور ندارید که یک انسان مومن و معتقد باید همه کارهاش صرفا در راه رضای خدا و به نیت قربة الی الله باشه، اما حداقل در ظاهر یا از آخور (رژيم جمهوری اسلامی) بخورید و يا از توبره (توده مردم و افکار عمومی) و فراموش هم نکنید که همه اینها در تاریخ ثبت خواهد شد و روزی آیندگان اونها رو مورد قضاوت و داوری قرار خواهند داد.

حاکمان کاخ نشین، حکیم خانه نشین و مردم

2009-12-21T17:48:00.003+01:00

خبر فوت آيت الله منتظری رو که شنيدم، شخصا متاثر شدم ولی تصورشم نميکردم اين احساس تاثر بين من و خيلی از دوستان همفکر و هم بینش ديگه ام مشترک باشه و باید بگم وقتی که ديدم توی شبکه های اجتماعی، به جرات، همه دوستان خداناباور و غیر مذهبی هم -با توجه به جایگاه مذهبی ای که ایشون داشتن- نسبت به وفاتشون واکنش نشون دادن واقعا شگفت زده شدم.

مقبولیت آقای منتظری -در جایگاه یک آیت الله- بین افراد دگر اندیش، به خوبی نشون ميده که انسانيت و اخلاق فرای مذهبه و انسانها فارغ از نژاد و رنگ و مذهب ميتونن به هم نزديک باشن.

وفات اين انسان آزاده رو به دوستداران ايشون تسليت ميگم و آرزو ميکنم روزی برسه که همه ما بتونيم با عقاید مختلف در کنار هم و در ايرانی آزاد زندگی کنيم.

عذاب ابدی

2009-12-13T22:18:00.006+01:00

بیست ساله که مُردی، ولی هنوزم که هنوزه فقط مایه عذاب و دردسری... خودت بگو چی هدیه کنم به اون روحت آخه؟!

پیوست: نماينده ولي فقيه در استان فارس و امام جمعه شيراز اهانت به ساحت مقدس امام راحل(ره) را حرکتي تقريبا شبيه ارتداد خواند

هیچ کاری لازم نیست بکنی! توی این فرهنگ تو یک زنی و این خودش بزرگترین گناهه...

2009-11-16T16:15:00.002+01:00

تو یک زنی و برای همین هم باید تحریف بشی... تو فقط میتونی نردبونی باشی برای بالا رفتن ولی حق نداری نردبون بودنت رو بلند فریاد کنی... تو باید همه سنگینی وزنشون رو تاب بیاری بدون اینکه صدات دربیاد... و این سرنوشت توئه که هرازگاهی با یه سطل رنگ بیان سراغت و به شکل دلخواه رنگت کنن تا طوری به نظر بیای که دوست دارن دیده بشی... و تو در برابر همه اینها اجازه داری فقط یک عکس العمل از خودت نشون بدی: تشکر آمیخته به قدر شناسی... این جبر تاریخی سرزمین توئه -حتی امروز- و تو هیچ کاری لازم نیست بکنی! توی این فرهنگ تو یک زنی و این خودش بزرگترین گناهه...

پ.ن: گاهی نوشتن تنها کاریه که میتونی بکنی تا آرامش بگیری... این متن رو تقدیم میکنم به همه همجنسانم که در راه حفظ غرور و اخلاقیات جامعه باید مورد تحریف قرار بگیرن...

فقط یه مدت دیگه سمبل مظلومیت زن ایرانی باقی بمون، خواهش میکنم...

2009-11-16T12:54:00.007+01:00

سلام ندا جان، خوبی عزیز؟! راستی میگم خبر داری نامزدت کاسپین از ایران خارج شده؟! چی؟! اون نامزدت نبوده؟! پس کی بوده؟! دوست پسرت بوده؟! نه عزیزم، تو داری اشتباه میکنی!
اصلا بذار یک کمی بیشتر برات توضیح بدم: ببین گلم، تو که یک آدم معمولی که نیستی که، تو سمبل مظلومیت زن ایرانی هستی، تو سمبل مبارزه ای، تو شهید راه سبزی که همه دنیا میشناستش و دوستش داره، نارحت نشو از دستم، فکر نکن برای ما مرده تو عزیـزتر از زنده اته، نــه، اما مسئله اینه با توجه به جایگاهی که تو داری نمیتونی خودت باشی، نمیتونی دوست پسر داشته باشی، نمیتونی یه دختر معمولی بوده باشی... ببین عزیزم اصلا سنتها به کنار، غیرت ماها به عنوان یک ایرانی قبول نمیکنه این پسره صرفا با تو دوست بوده باشه...
عزیزم، ندا جان! خواهش میکنم گوشهات رو نگیر، روتو از من برنگردون، متاثر نشو... باور کن کسی قصد سانسور کردن تو رو نداره، باور کن ما تو رو همونطوری که بودی دوستت داریم، اما جلوی غریبه ها بده، زشته، اونوقت مردم درباره تو چه فکری میکنن؟! ندا جان خواهش میکنم قهر نکن، فقط یک کمی تحمل داشته باش، جنبش که به ثمر برسه همه چی درست میشه، اونوقت اونقدر درک پیدا میکنیم که تو رو سانسورت نکنیم... بهم پوزخند نزن، باور کن اگر این دیکتاتورها برن همه چی درست میشه، گریه نکن، اشک نریز، فقط خواهش میکنم یه کم دیگه صبوری کن، فقط یه مدت دیگه سمبل مظلومیت زن ایرانی باقی بمون، آخه ما به مظلومیت تو نیاز داریم، "همه"* ما به مظلومیت تو نیاز داریم...

پ.ن: این حکومت نیست که باید عوض بشه، این من و تو هستیم که باید عوض بشیم... هر وقت من و تو عوض شدیم اونوقت حکومت هم به خودی خودش عوض میشه، پس بیا اصلاحات و تغییرات رو از خودمون شروع کنیم و افراد رو همونطوری که هستن بپذیریم و به واقعیت وجودیشون احترام بذاریم، حتی اگر واقعیت وجودیشون با باورهای ما در تضاده...

*این "همه" شامل پسری هم میشه که با نام ندا از ایران خارج شده و این روزها سعی داره ما رو بیشتر با "ندا" آشنا کنه... ندایی که من میشناسم دختریه که با چشمان باز از دنیا رفت... شخصا اگر روزی بخوام پای صحبت یک نفر بشینم، اون یک نفر فقط زنی میتونه باشه که مثل میلیونها مادر دیگه بی هیچ چشم داشتی این دختر رو به دنیا اوورد، با عشق شیرش داد و صبورانه بزرگش کرد و مسلما تا آخرین لحظه زندگیش بار فراغش رو به دوش خواهد کشید...

2009-11-15T13:51:00.002+01:00

از اولشم دلم نمیخواست سیاسی بنویسم، نه اینکه سیاسی نبودم، نه اینکه نوشته هام اصلا رنگ و بویی از سیاست نداشتن، نه اینطور نبود، اما دلم نمیخواست اینجا رو کاملا درگیر مسائل سیاسی کنم ولی این چیزی بود که بعد از انتصابات و کودتای سیاسی در ایران اتفاق افتاد...

به پست های چند ماه گذشته که نگاه میکنم حتی یه پست شخصی هم نمیبینم، وبلاگم برام یه جورایی غریبه شده و حرفهام انبار شده گوشه دلم، همون حرفهایی که وقتی میخوام بنویسمشون نمیتونم... حتی چند بار هم تصمیم گرفتم تمام پست های غیر سیاسی و غیر اجتماعی رو پاک کنم تا شاید فضای اینجا کمی یکدست تر بشه و دیگه اینقدر برام بیگانه نباشه، اما نتونستم، آخه توی هر کدوم اون پست ها یه عالمه خاطره و حرف پنهان شده که نمیتونم به راحتی با یه دکمه پاکشون کنم... با این حساب حرفهای دلم رو جای دیگه میزنم، هر چند اینکارم باعث کم کاری و کم نویسی ام در بیخیالات خواهد شد، که خیلی دوستش دارم، اما این رو بهترین راه میدونم برای اینکه هم اینجا رو به همین شکلی که هست حفظ کنم و هم حرفهام روی دلم سنگینی نکنه...

محمود وحید نیا رهبر من نيست!

2009-10-30T23:42:00.005+01:00

برای من محمود وحيد نيا انسان شريفیه که در یک زمان و مکان خاص، آگاه از هزینه ها، در راه اعتقاداتش قدم برداشته و در طی این مسیر تسلیم ترس یا مصلحت اندیشی نشده، اما باید اعتراف کنم این انسان شریف -با همه احترامی که براش قائلم و دقیقا هم به دلیل همه احترامی که براش قائلم- رهبر من نیست و این یعنی اینکه اگر زمانی ازش گفتار یا کرداری دیدم بر خلاف انتظار و عقایدم، به جای اینکه یکه بخورم و قیل و قال راه بندازم و با قمه بذارم دنبالش و شروع کنم به هتک حرمت و توهین و تخریب که ای فلان فلان شده پدر فلان، تو از اولش هم خائن بودی و نقش بازی میکردی و ...، سعی میکنم بدون انکار گذشته اش، محترمانه در همون زمینه خاص نقدش کنم و بپذیرم که الزاما من با این شخص در همه زمینه ها تفاهم فکری ندارم.

مطمئنم اینطوری محمود وحید نیا همیشه برای من محمود وحید نیا باقی میمونه، بدون اینکه روزی روزگاری خودم رو ناگزیر ببینم علاوه بر نادیده گرفتن کرده ها و گفته های سابق خودم، خدمات قبلی این فرد رو هم سانسور کرده و همه نشانهای افتخاری ای رو که زمانی خودم بهش داده بودم ازش باز پس بگيرم.
پ.ن: جای وحید محمود نیا در این متن، هر کس دیگه ای رو هم میشه گذاشت ولی اینکه از ایشون اسم اووردم برای اینه که ایشون در حال حاضر به روز ترین ترین سوژه برای این مورد هستش.

ضمنا دلم نمیخواد کسی با خوندن این متن رنجیده خاطر بشه، منظور من از بیان این مطلب فقط و فقط تکیه روی این مطلبه که از افراد به جای خودش قدردانی کنیم ولی برای اونها تقدسی قائل نشیم که بعدتر دیگه به صورت معمولی قابل انتقاد نباشن و برای نقد اونها مجبور بشیم اول هاله تقدسشون رو بشکنیم.

با آرزوی موفقيت و بهروزی برای همه دوستان

هموطن، اتحاد!

2009-10-28T16:27:00.003+01:00

هموطـن هموطـن، یادت نره، اتحـاد اتحـاد، تا چشم خ.ر در بیاد، دیکتاتوریش سر بیاد

ما، اوباما و هاله نور!

2009-10-21T12:28:00.013+02:00

یعنی داستان اوباما و هاله نور از چه قرار میتونه باشه؟!
الف-اوباما هاله نور احمدی نژاد رو کش رفته
ب-اوباما داده از روی هاله نور احمدی نژاد یکی براش بسازن
ج-احمدی نژاد هاله نورش رو به اوباما قرض داده، به شرطی که بودجه حمایت از دموکراسی در ایران قطع بشه
د-توهم هم اصولا چیز قشنگیه واسه خودش، بی خیال این حرفها بذار حالشو ببریم!

.
.

پ.ن: بعد از مدتها وقتی شروع میکنی به نوشتن، احساس میکنی انگشتهات اینقدر سنگین شده که به سختی میتونی تکونشون بدی...

خامنه ای جنبش ما رهبر نداره، حالا تو برو از خود خدا هم اعتراف بگیر

2009-08-02T11:04:00.006+02:00

با دیدن فیلم اعترافات ابطحی و عطریانفر فقط آتش خشمه که در وجودم شعله ور تر شده.

نمیدونم اینها بالاخره کی میخوان از توهین به شعور مردمی که به درستی راه و عمل خودشون ایمان دارن دست بردارن و بپذیرن که ما مردم اگر جونمون رو گرفتیم دستمون و به خیابونها اومدیم، نه از روی تحریکات آقای فلانی و به رهبری آقای بَهمانی، که به خاطر بیزاری از ظلم و فساد و دروغ جاری در دستگاه حاکم و برای احقاق ابتدائی ترین حقوق انسانی و شهروندیمون بوده، و اینکه این وسط یک روز بشیم خس و خاشاک، یک روز اغتشاشگر وابسته به اجنبی، یک روز تعدادی بازنده افسرده و امروز هم یک مشت احمق که افسارشون رو تمام و کمال دادن دست ابطحی یا عطیانفر، فقط اراده ما رو برای مبارزه راسخ تر میکنه و بس.

این تنها چیزیه که بعد از دیدن این فیلم دلم میخواد فریاد کنم:
" آهای پیر خرفت! من رهبر ندارم، من نیـــاز به رهبر ندارم، من خودم رهبر خودم هستم و تا روزی که زنده ام برای بازپس گیری میهن عزیزم ایران با تو مبارزه میکنم، برای بلعیدن این لقمه بزرگتر از دهنت باید صدای من و تک تک دوستان همدل و همصدای من رو رو خفه کنی که نمیتونی، حالا برو از خود خدا هم اعتراف بگیر."

پ.ن: مسخره ترین صحنه این فیلم تصویر بسیار بزرگ خامنه ای بر روی یکی از دیوارهای دادگاه بود و تلاش دوربین برای جا دادنش توی کادر.

آغای خامنه ای خر خودتی، بساط خیمه شب بازیت با احمدی نژاد رو هم بردار ببر جای دیگه ای پهن کن

2009-07-21T22:08:00.001+02:00

مسخره ترین خبری که در طول مدت اخیر خوندم خبر ابراز مخالفت کتبی خامنه ای با ابقای رحیم‌مشایی در نقش معاون اول احمدی نژاد در دولت دهم و در پی اون پافشاری احمدی نژاد بر موضع خودش و تعبیر این حرکت به تقابل خامنه ای و احمدی نژاده!
راستش احساس میکنم برای قبول این مسئله که احمدی نژاد اینقدر بزرگ شده که در برابر آغا قد علم کرده و علنا تو روی آغا وایستاده و داره قدمی بدون اجازه و برخلاف میل آغا برمیداره، باید کمی بیشتر از خیلی زیاد احمق و ساده لوح بود، اینقدر که نتونست درک کرد که یک عروسک خیمه شب بازی هیچوقت صاحب اختیار نخواهد بود تا بتونه حرکتی خارج از کنترل عروسک گردانش انجام بده.
منحرف کردن ذهن مخالفین و منتقدین از عدم مشروعیت کلی دولت کودتا و یا ارائه تصویری غیر وابسته و نترس از احمدی نژاد (چیزی شبیه موسوی) میتونه از اهداف سناریوی خیمه شب بازی جدید آغا باشه که البته باید گفت در اینصورت معلومه آغا فراموش کردن که ما همه ایرانی هستیم و خوندن دست حریف و پی بردن به ترفندهاش اونقدرها هم که ایشون تصور میکنن برامون کار سختی نیست.
پ.ن.: در خوشبینانه ترين حالت ميشه اينطور تصور کرد که اين سناريوی مسخره قراره بهانه اي باشه برای عدم تنفيذ حکم رياست جمهوری احمدی نژاد، که البته این احتمال با توجه به بدکینه بودن خامنه ای و ميزان توحشی که تا به امروز از خودش نشون داده و همچنين خط و نشونی که بعد از نماز جمعه برای هاشمی رفسنجانی کشیده داده و خوابهاي طلایی ای که برای آينده خودش ديده، خيلی خيلی بعيد به نظر ميرسه.

2009-07-19T22:47:00.003+02:00

دلم ميخواد ديگه نباشم، دلم ميخواد همين لحظه دنيا تموم بشه، به آخر برسه، همه با هم ديگه نباشيم...
حالم بی اندازه بده، اينقدر که شايد هرگز نبوده...
هميشه دلم ميخواست يه پرنده باشم، آزاد، رها، بدون مرز...
از اينهمه آدم خسته شدم، از اينهمه دهن، از اينهمه دهنی که همیشه بازه، از اینهمه دهنی که حتی بيشتر از چشم باز ميشه...
وقتی خوردن آدمها رو ميبينم حالم بد ميشه، احساس ميکنم هر کدوم ما ميتونيم به راحتی خون همديگه رو سربکشيم و گوشت همديگه رو بجويم تا چندی بيشتر زنده بمونيم، یا حتی بدتر از اون، به خاطر اینکه به پول بیشتر یا مقام بالاتری برسیم...
حالم بد شده از خودم، از دنیا، از اينهمه چشم بسته و اينهمه دهن باز...
نمیدونم، شاید به خاطر هورمونهای بدنمه، یا همه این فشارهای لعنتی، یا هر کوفت و زهر مار دیگه...
دلم میخواد برم یه جایی که هیچ کس و هیچ چیز نباشه، یه جزیره که فقط من باشم و خاک و آب، یه جایی که راحت بتونم فریاد بکشم، ، بدون اینکه کسی من رو ببینه یا بشنوه...
...
...
...

لالالالا عزیز ترمه پوشم...(در رثای سهراب)

2009-07-14T17:45:00.004+02:00

تصاویر که از جلوی چشمات رد میشه نه خون هست، نه تفنگ و نه گلوله، فقط و فقط پیکر ترمه پوش سهراب ۱۹ ساله هست و یک زن، یک مادر که داره فرزندش رو با همه امیدها و آرزوهایی که براش داشت به دل خاک میسپره، یک زن و یک مادر که ضجه مویه هاش مو بر تن آدم راست میکنه و شونه هات رو هر کجای این کره خاکی که باشی به لرزه در میاره...
زن چیز زیادی نمیخواد، فقط میخواد در این واپسین لحظات یکبار دیگه صورت نازنین پسرش رو ببینه، میخواد یکبار دیگه دستی به سر و روی سرو کمانی که ۱۹ سال به پاش نشسته بود بکشه، میخواد با عزیزی که ۲۶ روز تمام به امید در آغوش کشیدن دوباره اش به همه جا سر زده بود وداع کنه...
سرتاپاش یک دقیقه هم طول نمیکشه، زن ایستاده و فریاد میزنه، درست انگار که یک گُله آتیشه این مادر "همه تون بدونید، ناجوونمردونه بچه من رو کشتن، میدونید ۲۶ روز من رو چرخوندن، چرخوندن گفتن تو اوینِ، گفتن تو اوینِ اما کشته بودنش، کشته بودنش، تیر به قلبش زدن، اونا نامردن، نامردن، من باید حرفهام رو بزنم، هیچ کس نمیتونه جلوی من رو بگیره، هیچ نامردی، اونا نامردن..." و تو هم با زن آتیش میگیری و دیگه صداش رو نمیشنوی، اصلا همینقدر کافیه که تو رو درهم بشکنه و بغضت کهنه ات رو باز کنه، و تو تمام طول شب خواب زنی رو میبینی که پسرش رو در آغوش میکشه و میبوسه و نوازش میکنه و به سینه فشار میده و دوباره از نو... صدای خنده های مادر و فرزند اینقدر بلنده که هر از گاهی تو رو از خواب میپرونه، اما هر بار توی همون خواب و بیداری اشکهات رو پاک میکنی و همه تلاشت رو میکنی تا دوباره به خواب فرو بری، تا زن بتونه بازم سر پسرش رو روی زانوهاش بذاره و موهاش رو نوازش کنه و براش لالايی بخونه:
لالالالا عزيز ترمـــــــه پـــوشــم
کجا بردی کليد عقل و هوشــــــــم

لالالالا گل بی شیـــله پیـــــــــــله
گل تنهای بی ایــــــل و قبیــــــــله
لالالالا عزیــــــز و یــــــاور من
غریب از همــــــه تنهـــــــاتر من
بخواب آروم که رویــاهاتو کشتن
بخواب مادر نبینی مــن رو کشتن
بخـواب شایــد خداتو خواب دیدی
بهش گفتی چه زجرایـــی کشیدی
لالالالا نـــمونده هیچ پنـــــــاهی
شب و روزم شده بی تو تبــاهی
لالالالا گل مـــن يـــاور مــــــن
غريب از همه تنهـــا تر مــــــن
....

راستی کسی ميدونه اين شب چرا اينقدر طولانيه؟!

اطلاعيه کمپين بين المللی حقوق بشر در باره کشته شدن سهراب اعرابی

2009-07-13T20:21:00.006+02:00

اطلاعيه کمپين بين المللی حقوق بشر در باره کشته شدن سهراب اعرابی
دوشنبه، ۲۲ تير، ۱۳۸۸

کمپين بين المللی حقوق بشر خواستار حقيقت يابی در باره ناپديد شدگانی شد که در هاله ای از نيرنگ و دروغ، سردرگمی، و رعب و وحشت ايجاد شده گم شده است.
۲۱ تيرماه ۱۳۸۸- کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران امروز گزارش داد که مقامات ايرانی، خانواده سهراب اعرابی، ۱۹ ساله، را پس از گذشت ۲۶ روز از ناپديد شدنش مطلع کردند که او در اثر تيراندازی به قلبش در جريان راهپيمايی کشته شده است.

پروين فهيمی؛ مادر سهراب که از اعضای مادران صلح است در اين مدت ۲۶ روز تلاش های گسترده ای برای کسب خبر در باره پسرش کرده بود و عکس های او را به همه زندانها، دادگاه ها و هر جايی که امکان داشته برده وخواستار روشن شدن وضعيت او شده بود. سرانجام در شامگاه بيستم تيرماه، پس از برگزاری يادبود دهمين سال جنبش دانشجويی، داگاه انقلاب آنها را احضار کرد تا با مراجعه به اداره آگاهی از ميان عکس های فراوان اجساد، سهراب را شناسايی کنند. به گفته اعضای خانواده سهراب به کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران، جسد سهراب در روز ۲۹ خرداد ماه يعنی ۵ روز پس از ناپديد شدنش، به پزشکی قانونی تحويل داده شده است. سهراب اعرابی قرار بود که در تيرماه امسال در کنکور ورودی دانشگاه ها شرکت کند.سهراب اعرابی در اثر تيراندازی به قلبش کشته شده است اما هنوز معلوم نيست که آيا او اول مجروح شده و به بيمارستان منتقل شده و بعد فوت کرده است يا اينکه در همان جريان راهپيمايی و بلافاصله پس از تيراندازی کشته شده است.

هادی قائمی؛ سخنگوی کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران در مورد مرگ سهراب گفت:" اگر سهراب در اثر تيراندازی در روز ۲۵ خرداد ماه در خيابان کشته شده است، چرا جسد او در روز ۲۹ خرداد ماه تحويل پزشکی قانونی شده است؟" هادی قائمی با شدت تمام اعلام کرد که "ما خواستار يک تحقيق مستقل و يک پاسخگويی کامل در باره علت مرگ سهراب اعرابی و پيگيری مناسب توسط قوه قضائيه هستيم." قائمی تاکيد کرد که "اين تحقيق بايد روشن کند که مقامات منتظر چه چيزی بودند و چرا اين همه مدت طول کشيد تا به مادرسهراب خبر مرگش را بدهند."

فقدان شفافيت و تاخير محاسبه شده در خبررسانی در باره مرگ بدون هيچ توضيح سهراب، تنها باعث شده است که نگرانی ها در باره سايرکسانی افزايش پيدا کند که ياجزو ناپديد شدگان هستند و يا بازداشت شدگانی که بدون هيچ ارتباطی با خانواده و وکيل در وضعيت بی ارتباط با دنيای خارج به مدت يک ماه در بازداشت هستند. خبری مبنی بر بازداشت حدود ۱۹۰ نفر در جريان تظاهرات در روز ۱۸ تير نيز اين نگرانی ها را شدت داده است.

هادی قائمی در باره اين نگرانی ها گفت:" بسياری از خانواده ها در وحشت هستند که به آنها هم خبر مرگ عزيزانشان را در راهپيمايی ها بدهند در حاليکه حقيقت همچنان مبهم بماند." هادی قائمی تاکيد کرد که " علاوه بر همه اينها، بی خبری از وضعيت ناپديد شدگان، برای خانواده آنها يک شکنجه است."

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

منبع: خبر نامه امير کبير

ایدئولوژی ناب زوب شدگان در ولایت وقیح و نیروهای سرکوبگر: اول بکش، بعد سئوال کن (نقل به مضمون)

2009-07-10T15:35:00.002+02:00

دقایقی قبل به راهنمایی یکی از کاربران وبسایت بالاترین، مطلبی درباره چگونگی سرکوب مردم معترض رو در وبلاگ یکی از بسیجی های ذوب شدگان ولایت وقیح به نام بین الحرمین خوندم که برای آشنایی سایر دوستان با میزان انسانیت و شرافت این برادران ارزشی مخلص، قسمتهاییش رو ذکر میکنم.

البته تاریخ ارسال این پست حدود یک سال قبل هست ولی نویسنده وبلاگ حدود شش ماه قبل در آخرین پست خودش مدعی میشه که" من مسئول انجمن آموزش های نظامی سایت بسیجیان شدم برای همین زیاد اینور را وقت نمیکنم برسم" و خب وقتی که اینها رو کنار هم میذاری به این نتیجه میرسی که حکومت برای سازماندهی این سرکوبها با خشونت هرچه تمام از قبل برنامه ریزی کرده و در حال تهیه و تدارک بوده و البته همونطور که در همین متن هم به چشم میاد، بیشترین هدفشون هم ایجاد ترس و وحشت بین معترضین و متفرق کردن اونها هست.

به هر حال اگر بخواهیم که بر دشمن غلبه کنیم باید اون رو به خوبی بشناسیم و با تاکتیهاش آشنا باشیم.

عملیات تاکتیکی ضد شورش:
فرض ما بر اینه که جمعیت شورشی تونستن از موانع اولیه
عبور کنن و وضعیت به حالت قرمز رسیده. در این حالت
نیروهای ضد شورش باید به شدیدترین شکل ممکن به سرکوب نیروهای شورشی بپردازن. حالا یه راست میریم رو آرایشات در عملیات ضد شورش.
1- آرایش پیکانی : در این نوع آرایش نیروهای ضد شورش
باید به سرعت و با دستور فرمانده به شکل پیکان در اومده و با تمام قوا به قلب اغتشاشگران حمله کنن. مسلما در صورتی که این نیروها بتونن جمعیت آشوبگر رو از وسط نصف کنن به راحتی میتونن نسبت به دستگیری اونا اقدام کنن...همیشه برای آشوبگران راه فرار بذارین تا بتونن فرار کنن. بعد از آروم شدن اوضاع میشه از روی
اعترافات افراد دستگیر شده و فیلمهایی که نیروهای اطلاعاتی برداشتن و همچنین جاسوسان ما در بین اغتشاشگران اونا رو شناسایی و بازداشت کرد.
2- آرایش پله به راست و پله به چپ : این دو نوع آرایش
برای سرکوب نیست بلکه بر عکس برای اینه که شما
جمعیت ناآرام رو مجبور به فرار کنین. در حالت پله به راست جمعیت وادار میشه به سمت چپ فرار کنه و در حالت پله به چپ جمعیت به سمت راست هدایت میشه. بدین ترتیب شما از دست اونا راحت
میشین!
3- آرایش لوزی: برای حفاظت شخص یا وسیله ای که در بین
آشوبگرا گیر افتاده به کار میره. مشخصه که الزاما منظور من شکل لوزی نیست بلکه میتونه به صورت دایره ، بیضی ، مستطیل یا هر شکل دیگه ای باشه. مهم اینه که بتونین از مرکز محل قرار گیری حفاظت کنین.
چند نکته کوچیک هم توی عملیات ضد اغتشاش وجود داره که عبارتند از:
...
2- قیافه نفرات باید کاملا اخمو و جدی باشه. مسلمه که اگه بخندید
آشوبگرا سرتون سوار میشن!
3- تجهیزات و مخصوصا باتوم رو به شکلی در دست بگیرین
که کاملا مشخص باشه. به این صورت میتونه باعث ایجاد ترس در جمعیت آشوب طلب بشه.
...
5- از وسایل کمی مثل ماشین آبپاش و رنگپاش حتما استفاده
کنین.
8- استفاده از گاز اشک آور تا آخرین لحظه توصیه نمیشه.
ضمنا بهتره قبل از استفاده از اشک آور این مساله رو از
بلندگو اعلام کنین. ممکنه باعث ترس آشوبگران و متفرق
شدن اونا بشه.
9- استفاده از شوکر و باتوم برقی فقط برای افراد دستگیر شده ای پیشنهاد میشه که خیلی اذیت میکنن.
01- هیچ وقت افراد بازداشت شده رو جلوی دید دیگران کتک نزنین. این کار باعث تحریک جمعیت میشه. بهتره اول اونا رو به
ماشینهای مخصوص انتقال بدین و بعد باهاشون به تمرینات بدنی بپردازین!
11- بهتره از دست بند سیمی استفاده کنین. ( منظورم دستبند پلاستیکی نیست). دستبند سیمی این ویژگی رو داره که شخص دستگیر شده نمیتونه خیلی با دستش بازی کنه چون دستبند به راحتی دستش رو می‌بره.
در نهایت اگر تمام اصول گفته شده جواب نداد پیشنهاد
میکنم از تاکتیک جنگ
های چریکی استفاده کنین:
First kill and second the question
یعنی « اول بکش بعد سوال کن »

پ.ن: از روز کودتای ننگین ۲۲ خرداد به بعد هر بار که میخوام اینها رو مورد خطاب قرار بدم، ناخودآگاه کلمه دشمن میاد توی دهنم، تا حالا خیلی سعی کرده بودم ازش استفاده نکنم ولی فکر نمیکنم لزومی داشته که بیشتر از این خودسانسوری کنم.

پ.ن: قسمت های آخر این مطلب واقعا اوج توحش و عقده ای بودن اینها رو به خوبی نمایش میده، خصوصا اون تیکه آخر که میگه "اول بکش بعد سئوال کن"... بعد از خوندن این متن همه اش ناخودآگاه اون جمله ای میفتم که میگفت "همه گناهکارند مگر اینکه خلافش ثابت بشه".

چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم؟!

2009-07-08T01:29:00.008+02:00

امروز بعد از نود و بوقی مشغول جمع و جور کردن کاغذ باطله هام بودم که نامه ها و کاغذهایی که محتوی اسم و آدرس و ... بودن رو روی هم گذاشتم تا طبق عادت قبل از دور انداختن پاره شون کنم، اما از اونجایی که حجم کاغذهای مربوطه زیاد شده بود موفق نشدم این کار رو به یکباره انجام بدم و ناچارا شروع کردم به تقسیم کاغذها در دسته های کوچکتر تا بلکه راحتتر بتونم پاره شون کنم که بی اختیار یاد موقعیت فعلی خودمون و حکایت معروف اون پیرمردی افتادم که در بستر مرگ فرزندانش رو دور هم جمع میکنه و به دست هر کدومشون یک شاخه چوب میده و ازشون میخواد تا شاخه چوب رو بشکنن و بعد از اینکه فرزندانش به راحتی موفق به شکوندن تک شاخه ها میشن، به دست هر کدومشون یک دسته چوب میده و ازشون میخواد که اینبار چوب های دسته شده رو بشکنن و وقتی که هیچ کدوم از فرزندانش موفق به شکستن چوبهایی که در کنار هم دسته بندی شده بودن نمیشن، با مهربانی و شفقت بهشون یادآوری میکنه که اونها هم در واقع هر کدومشون تمثیلی از یک شاخه چوب هستن و همونقدر که میتونن به تنهایی شکننده و آسیب پذیر باشن، وقتی که در کنار هم قرار بگیرن، اتحاد و همدلی قدرتی جادویی بهشون میده که بر اساس همون قدرت دیگه به راحتی قابل شکست و نابودی نیستن.
نمیدونم، شاید بد نباشه که تک تک ما در این روزهای حساس این حکایت آشنا رو بارها و بارها برای خودمون و اطرافیانمون تکرار کنیم تا مبادا که فراموش کنیم که اگرچه هر کدوم ما به تنهایی در برابر این حکومت سفاک و بیرحم شکننده به نظر میرسیم، اما اون چیزی که به ما قدرت داده و باعث شده تا خواب راحت از چشم این جماعت ظالم گرفته بشه و مجبور بشن که برای سرکوب ما مردم معمولی به ظاهر ناتوان و غیر مسلح، همه خبرنگاران خارجی رو اخراج کنن و اینترنت رو بیشتر از همیشه محدود کنن و پیشرفته ترین سیستم شنود و جاسوسی رو بخرن و اینهمه فعال سیاسی و روزنامه نگار و شهروند عادی رو دستگیر و زندانی کنند و سرویس های اس.ام.اس و تلفن همراه رو از کار بندازن و از لبنان برای سرکوب مردم نیرو وارد کنن و برای مشاوره به روسیه نیرو بفرستن و برای کشتار مردم عادی دست به دامان نیروهای تک تیرانداز و لباس شخصی بشن و جنازه دانشجوها و سایر افراد کشته شده رو به طور شبانه و مخفیانه دفن کنن و مجروحان رو در مسیر بیمارستان و یا حتی از داخل بیمارستانها بدزدن و با پخش شایعات دروغین سعی در ایجاد فضای رعب و وحشت داشته باشن و یک شهروند فرانسوی رو به خاطر همراه داشتن چهارتا فیلم از تظاهرات مردمی روی گوشی موبایلش به زندان بندازن و عاقبت هم برای جلوگیری از عملی شدن طرح اعتصاب عمومی و تظاهرات گسترده ۱۸ تیر بیان و کل شهر تهران رو به تعطیلی بکشونن، همین قدرت اتحاد و همدلی ماست. پس نترسیم و برای حفظ زندگی خودمون هم که شده کنار هم باقی بمونیم و بدونیم که فاصله گرفتن از جنبش و حرکت، نه تنها ما رو به عنوان یک تک شاخه در برابر این ظلم و بی عدالتی ایمن نخواهد کرد بلکه به نوعی در دراز مدت ما رو از هر زمان دیگری شکننده تر و آسیب پذیر تر میکنه. باور داشته باشیم که هیچ ظلمی پایدار نیست و تا زمانی که ما خودمون با پای خودمون عقب نشینی نکنیم، هیچ نیرویی قادر به شکست ما نخواهد بود و اینها هم هر قدر زور بزنند و تلاش کنند بدون همکاری خود ما شانسی برای اجرای نقشه های پلید و گامهای بعدی خودشون نخواهند داشت.
به امید پیروزی و رهایی

پ.ن: این روزها در همه حال به فکر ایران و سرنوشتش و سرنوشتم هستم، انتظار ندارم آخر این هفته یا حتی آخر این ماه به پیروزی برسیم و موفق بشیم، اما میدونم آتش این جنبش در دل تک ما روشنه و به خاطر همین هم تا روزی که قلب ما در سینه بتپه، این آتش همچنان روشن باقی خواهد موند.
پ.ن.: یادمه روزهای اول ناآرامیها این ویدئوی زیبا رو که یک خبرنگار ایتالیایی از درگیریهای تهران تهیه کرده بود بارها و بارها تماشا کردم و هر بار از دیدنش بینهایت لذت بردم. در این ویدئو میبینیم که چطور مردم با دست خالی و صرفا با استفاده از تاکتیک مناسب، اول میدون رو برای نیروهای ضد شورش موتورسوار و مسلح خالی میکنن و وقتی که نیروها به میان جمعیت کشیده شدن، همه با هم به سمتشون هجوم برده و بر اونها غلبه میکنن (دقیقه ۱:۰۸). ما هنوزم همون مردمیم، فقط باید به نیروی اتحاد و همدلی خودمون ایمان داشته باشیم و هوشمندانه وارد عمل بشیم.

مادر...

2009-07-03T01:19:00.006+02:00

-الو، سلام مامان!

-الو، سلام مادر، تویی؟! خوبی مادر؟!

صداش خسته اس و خالی، سعی میکنم سرحال باشم

-من که خوبم مامان، شما چطوری؟! خوبی؟! چه خبرا؟!

خودم میدونم سئوال مسخر ایه، مادر انگار صداش از ته چاه درمیاد

-خوبم مادر، خوبم، خبری نیست، تو چطوری؟! چیکار میکنی با درسا؟! آب و هوا چطوره؟!

میفهمم که نمیخواد از اوضاع احوال تهران حرفی بزنه

-اینجا که همه چی روبراهه مامان، درسامم اِی، میخونم، میگم دلم براتون خیلی تنگ شده

سکوت میکنه، میتونم تصور کنم که الان به یکی از عکسهای من که به در و دیوار آویزون کرده خیره شده و لبخند محوی هم روی لبهاش نقش بسته، دوباره زمزمه میکنه

-منم همینطور مادر

-میگم مامان، شاید تونستم جور کنم تو این یکی دوهفته یه سری بیام ببینمت...

-نه!

مهلت نمیده حرفم تموم بشه، خشم و تحکمِ توی صداش برام آشنا نیست، قبل از اینکه من فرصتی پیدا کنم که افکارم رو جمع و جور کنم دوباره طغیان میکنه

-ما سهممون رو دادیم، خیلی هم بیشتر از اونی که باید بدیم دادیم، لازم نکرده بیای منو ببینی!

اشک توی چشمهام جمع میشه، بی اختیار چشمهام رو میبندم، هنوز هم همون مادره، از اینهمه فاصله هم به راحتی فکر من رو میخونه، دلم نمیخواد به این زودی کوتاه بیام، چشمهام رو دوباره باز میکنم و به روبرو خیره میشم، باید محکم حرف بزنم

-چرا نه؟! من سهم خودم رو دارم!

عصبانی میشه و صداش رو میبره بالا

-پس من با این پای چلاقم سهم کی رو دارم میدم؟!

یه لحظه نفسم بند میاد و درد توی سینه ام میپیچه، پس حدسم درست بود،بی اختیار ضعف میکنم

-شما چرا؟!

لحنش تدافعی میشه

-من چرا چی؟! نکنه فکر کردی من بچه ام؟! نکنه یادت رفته چند سالمه؟!

حرفی نمیزنیم، هیچ کدوممون، چقدر دلم میخواست الان کنارش بودم، توی بغلش، چقدر دلم برای دستهای مهربونش تنگ شده، الان چی میتونم بهش بگم؟! میتونم بگم نرو؟! میتونم بگم شما با اون پاهای ارتروزیت بشین توی خونه؟! میتونم بگم اگه روزی شما نباشی، دیگه من هم نیستم؟! ...

صورتم و از همه بیشتر چشمهام گر گرفته، نمیتونم حرف بزنم، لال شدم... بالاخره خودش سکوت رو میشکنه، هر چی نباشه سالهاست که عادت کرده بغضش رو قورت بده و اشکهاش رو بریزه توی دلش، توی صداش دیگه بی حوصلگی نیست، خشم نیست، تدافع نیست، فقط و فقط سوز دل و خواهشه

-مادر، من میتونم برم بهشت زهرا بخوابم، ولی نمیتونم برم بهشت زهرا زندگی کنم

چقدر حرف جمع شده توی همین یک جمله، دلم میخواد فریاد بکشم، مشتهام رو بی اختیار گره میکنم، حرفی نمیتونم بزنم، دست روی نقطه ای گذاشته که نباید میگذاشت، منظورش رو میفهمم، دیگه نمیتونم ادامه بدم،چشمهام رو میبندم و بغضم رو قورت میدم

-من فقط گفتم دلم براتون تنگ شده، گفتم بیام همدیگه رو ببینیم

باید الان لحن صدام دلجویانه باشه، عذر خواهانه، معصوم، مثل همون بچه گی هام که شیطنت میکردم...

آهی میکشه، حال من رو میفهمه

-نه مادر، تو الان درس داری، امتحان داری، وقتش نیست، دیگه چطوری مادر؟! خوبی؟! نگفتی آب و هوا اونجا چطوریه؟!...

پ.ن. از اولین عکسی که از درگیریهای تهران دیدم، دیگه ته دلم حتی یه لحظه هم آروم و قرار ندارم. از اینهمه خفقان و بی عدالتی به تنگ اومدم. الان یه هفته اس که دیگه به تهران زنگ نزدم، میدونم که برای اونها زنگ زدن به من خیلی سخت شده اما دیگه از حرف زدن رمزی خسته شدم، از اینکه تلفن بزنم بپرسم امروز رفتید سینما یا نه و اگه رفتید فیلمش اکشن بوده یا نه و جواب سربالا بشنوم خسته شدم، از تصور جای باتوم روی بدن عزیزترین کسانم و بی خبری خودم خسته شدم، از اینکه ساعت تلفنم زدنم رو یه طوری تنظیم کنم که همزمان با الله اکبر گفتن مردم توی تهران باشه تا صداشون بپیچه توی گوشی خسته شدم، از این اینجا نشستن خسته شدم، نمیدونم تا کی میتونم مقاومت کنم، همه اش احساس میکنم یه بخشی از من توی تهران در حال مردنه، در حال جون کندن و عذاب کشیدنه، همه اش احساس میکنم این بخش داره منو به سمت خودش صدا میکنه، احساس میکنم که از من میخواد برگردم و کنارش باشم، صداش یکسره توی گوشمه، حتی توی خواب، حتی توی خواب، حتی توی خواب...

حکم مرگ یک دیکتاتور دیگر

2009-06-30T01:32:00.006+02:00

دیگه حرفی برای زدن باقی نمونده. حکم مرگ سیاسی خامنه ای با تائید دوباره شورای نگهبان در روز هشتم تیر ماه ۱۳۸۸ مورد امضای نهایی قرار گرفت. جون دادن ایشون بسته به میزان سگ جون بودنشون ممکنه از چندین هفته تا چندین ماه طول بکشه ولی دیگه کوچکترین امیدی به زنده موندن فرد مذکور نیست. این فرد خودکامه بدون درس گرفتن از تاریخ، دقیقا همون راهی رو انتخاب کرد که قبلا هم دیکتاتورهایی نظیر هیتلر و پینوشه و ... برای مرگشون انتخاب کرده بودن.

به هر حال پایان یک دیکتاتور، دور یا نزدیک، سخت یا آسون، قرمز يا سياه، هر چیزی میتونه باشه به جز تأسف بار و غم انگیز!
پ.ن. برای درک عمق شکاف موجود بر سر سیاستهای نادرست خامنه ای و میزان احساس خطر از نابودی کل سیستم در درون نظام، گوش فرا دادن به این سخنرانی خالی از لطف نیست. سخنران مربوطه کسی نیست جز هادی غفاری، یکی از انقلابیون رادیکال و در مضان اتهام تیراندازی به امیر عباس هویدا به حکم صادق خلخالی.

به قول قدیمی تر ها "کسی که باد میکاره، طوفان درو میکنه"

ندا، خاری در چشم حکام سفاک و خونریز ایران

2009-06-25T23:40:00.004+02:00

آقای حکومت اسلامی! بسه دیگه! باور کن پرداختن بیش از حد به داستان ندا برای تو درست مثل دست و پا زدن توی باتلاقی میمونه که خودت برای خودت درست کردی و هر چه که بیشتر در این باتلاق دست و پا میزنی، فقط به سرعت مدفون شدن خودت اضافه میکنی!

آخه مرد ناحسابی، اولش که میای و ادعا میکنی که فیلم کشته شدن ندا ساختگیه و اون خانم هم هنرپیشه و اون خونهای قرمز رنگ هم سس گوجه فرنگی، بعد که میبینی دروغت خیلی ضایع است و اسم و مشخصات و حتی آدرس مزار این دختر در دسترس همه قرار داره و انکار اصل داستان بی فایده هستش، میای دست به دامن سناریوی دست داشتن خبرنگار بی.بی.سی در این ماجرا میشی و ادعا میکنی که اینها اومدن یک عده ضد انقلاب رو اجیر کردن تا بوسیله اسلحه قاچاق براشون آدم بکشه و خوراک تبلیغاتی جور کنه.

وقتی ملت میان و به روت میارن که اگر اینطور بوده، پس چرا در مورد این فرد لفظ شهید رو به کار نبردید و چرا گواهی فوتش رو به علت جراحت وارده در اثر شلیک گلوله صادر نکردید و برای چی از برگزاری مجلس ختمش در مساجد تهران جلوگیری کردید و چرا خوانواده اش رو مجبور به سکوت و ترک محل سکونتشون کردید و ... میبینی که دروغت نگرفته و به جای سکوت، دوباره یک ایده ناب دیگه میزنه به سرت و میای سعی میکنی با استفاده از صحبتهای فردی که نامزد ندا معرفی شده و معلوم نیست اظهاراتش با توجه به خفقان سیاسی موجود تا چه حد میتونه مرجعیت داشته باشه، ثابت کنی که این دختر اصلا معترض نبوده و در راه وطن کشته نشده و سایرین هم دارن با بزرگ نمایی داستان شهادت ندا صرفا در حق بقیه افرادی که کشته شده اند اجحاف میکنند، غافل از اینکه رمز ماندگاری و سمبلیک شدن چهره ندا نه به خاطر مچ بند سبز یا سفید یا معترض بودن و نبودن اون، که به خاطر برطرف کردن شک و شبهات جهانی در رابطه با میزان قانون گریزی و توحش آمران امر و شخص خامنه ای در ایران هست و تو هر قدر هم خودت رو به در و دیوار بکوبی، آخرین نگاه مظلومانه این دختر و خون جاری شده روی صورتش رو نمیتونی از دامن خودت پاک کنی.

خلاصه اینکه آقای حکومت اسلامی! تا حالا هم که مردم رو خر فرض کردی و هی دروغ پشت دروغ بافتی فقط گور خودت رو کندی، این مهم نیست ندا معترض بود یا نه، مهم اینه که روزهایی پیش رو خواهی داشت که در اون روزها خونهای ناحقی که ریختی دامنگیرت خواهند شد.

به امید پیروزی و رهایی

آقای حکومت اسلامی،چرا به دست و پا افتادی و میخوای از زیر بار کشتن ندا و نداها شونه خالی کنی؟!

2009-06-24T12:24:00.005+02:00

روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ مطابق با ۲۰ ژوئن ۲۰۰۹ برای سرتاسر ایران روز سیاهی بود. در این روز سرکوب و کشتار مردم بی دفاع بوسیله عمال رژیم حکومت اسلامی به شکل بیرحمانه و گسترده ای در تهران صورت گرفت و ویدئوها دلخراشی هم از این فجایع منتشر شد که یکی از این ویدئوها صحنه در خون غلطیده شدن دختر جوانی به نام ندا در اثر شلیک گلوله به قفسه سینه اش بود.

برخلاف تصور رژیم، بعد از کشتارهای روز شنبه نه تنها مردم دچار ترس و وحشت نشدن، بلکه خشم و نفرت اونها از عاملان این جنایتها قوت گرفت و ندا به سرعت به سمبل مبارزه در راه آزادی و یک چهره جهانی مبدل شد.

اکنون بعد از گذشت چند روز رسانه های دولتی در ایران ترس خودشون رو از همه گیر شدن این خشم و اعتراض با به ابهام کشانیدن مسئله قتل ندا به خوبی به تصویر میکشن.

طبق گفته های رسانه های حامی دولت (بخوانید حامی ظلم و کشتار مردم بی دفاع)، ندا نه توسط نیروهای رژیم، که بوسیله عوامل ضد انقلاب و توسط اسلحه قاچاق و به سفارش خبرگزار شبکه BBC در ایران کشته شده تا برای رسانه های غربی خوراک تبلیغاتی فراهم بشه و حتی فراتر از این، فیلم مذکور میتونه کاملا ساختگی، ندا صرفا یک هنرپیشه و اون خونها هم سس گوجه فرنگی باشن!

راستش من نمیدونم با خوندن این تئوریهای مسخره چه حالی به دوستان دست داده ولی من شخصا بهت زده شدم از این میزان حماقت و بی شرمی که تئوریسینهای نظام در سر هم کردن این سناریوها به خرج دادن.

در مورد سناریویی که اصل واقعی بودن ندا و کشته شدنش رو زیر سئوال برده که هیچ حرفی نمیشه زد مگر ارجاع به قطعه ۲۵۷ ردیف ۴۱ شماره ۳۲ قبرستان بهشت زهرا و اما در مورد سناریوی دست داشتن خبرگزار شبکه BBC در کشته شدن ندا بوسیله عوامل ضد انقلاب هم باید گفت برادران مخلصی که برای سر هم کردن این سناریو آبکی زحمت کشیدن و به مغزشون فشار اووردن، یادشون رفته به این فکر کنن که اگر رژیم واقعا در کشتارهای اخیر دست نداشته و ندا و امثال اون بوسیله عوامل ضد انقلاب کشته شدن، پس چرا گواهی فوت کشته شدگان در درگیریهای خونین روزهای اخیر تحت عنوان مرگ در اثر شلیک گلوله صادر نشده؟! پس چرا از افرادی که به قول خودشون طی این روزها توسط عوامل دشمن و ضد انقلاب کشته شدن تحت عنوان شهید نام برده نمیشه؟! پس چرا دفن تعداد زیادی از این کشته ها شبانه و به دور از چشم خوانواده هاشون صورت گرفته و اصرار بر این بوده که دفن ندا هم بصورت مخفیانه صورت بگیره؟! پس چرا نیروهای رژيم مانع برگزاری از مراسم سوگواری برای ندا -و سایر افرادی که به قول خودشون بوسیله عوامل ضد انقلاب کشته شدن- در مسجد نیلوفر و یا هر مسجد دیگری در تهران شدند؟! و ....

نمیدونم چی میشه گفت، فقط میتونم بگم آقای حکومت اسلامی! اگر اینقدر شهامت نداری که پای جنایتهایی که انجام دادی بایستی و مرد و مردونه بگی که همه این افراد رو قربانی بقای خودت کردی، حداقل برو چهارتا تئوریسین و سناریو نویس خوب استخدام کن که مغزشون از کاه پر نشده باشه و وقتی که برات دروغ سر هم میکنن اینقدر دروغهاشون شاخ دار نباشه که حال آدم اینطوری به هم بخوره.

دیگه حرفی برای زدن ندارم، راستش این نهایت رذالت و بی شرمی بود که اینها از زیر بار خون ندا و امثال اون شونه خالی کردن و باز هم تکرار میکنم که همین مسئله به خوبی مدعای ترس این رژیم از خون مظلوم و ادامه خشم و اعتراضات مردم هست. شاید در فضایی که حکومت اسلامی تمامی رسانه ها رو به نفع خودش مصادره کرده بد نباشه که مطالبی از این دست رو به گوش مردم محروم از رسانه آزاد در داخل ایران برسونیم تا در باور واقعیتها دچار شک و تردید نشن.

به امید رهایی و پیروزی.

پرسش: آقای اوباما، انتخاب شما چیست؟ نفت ایران یا خونهای ریخته شده!

2009-06-23T12:26:00.001+02:00

من به عنوان یک ایرانی فقط میخواهم بدانم که اگر قرار باشد آقای اوباما از بین این دو یکی رو انتخاب کنند، آن یکی کدامیک خواهد بود؟! نفت ایران یا خونهای ریخته شده؟!

سئوال بالاترینیها از اوباما در وبسایت بالاترین

سئوال بالاترینیها از اوباما در وبلاگ بالاترین

به سوگ نشسته ام، نه برای ندا، که برای خودم، که برای ایرانم

2009-06-22T13:26:00.004+02:00

من تا دو روز قبل ندا را نميشناختم، ندا برای من يک دختر بود مانند میلیونها دختر دیگر این کره خاکی که از قضای روزگار ایرانی بود و در کوچه پس کوچه های تهران نفس ميکشيد و زندگی ميکرد، شنبه ۳۰ خرداد ماه ۱۳۸۸ اما من با ندا آشنا شدم و پس از این آشنایی به حال خودم و کشورم زار گریستم.

ندایی که من دیدم آشوب طلب نبود، خس نبود، خاشاک نبود. ندا واقعی بود، از جنس من، از جنس تو، بی نهایت جوان، با یک دنیا آرزو، سرشار از طراوت، لبریز از زندگی، که میتوانست کور و کر و لال پشت درهای بسته بنشيند و به مانند يک عروسک کوکی نظاره گر سرنوشت خود باشد، که ميتوانست ازدواج کند، که میتوانست مادر شود، که ميتوانست دوازده تا بچه بزايد، اسم يکی را بگذارد کاوه و اسم ديگری را ضحاک، که ميتوانست هفتاد ساله شود... اما ندا جوان بود، ندا عروسک کوکی نبود، کور نبود، کر نبود، لال نبود، ندا در خانه ننشست، ازدواج نکرد، مادر نشد، هفتاد سال زندگی نکرد. ندا به پا خواست و متهورانه به خیابان رفت و بودنش را در کف کوچه پس کوچه های شهرمان به وسعت رنگ سرخ به اثبات رسانید.

ندا که پر میکشید در چهره اش ترسی نبود ، بدنش نمیلرزید، فرياد نمیکشید، اشک نمیريخت، برای زنده ماندن التماس نمیکرد، فقط با چشمانی باز نگاه منتظرش را رو به من و تو دوخته بود.

من در چشمان باز ندا پايان نديدم، خداحافظی نديدم، اندوه و درد نديدم، یأس ندیدم. من در چشمان ندا زندگی ديدم، آرزوی مادر شدن ديدم، هزاران حرف و راز نگفته دیدم. برای من ندا تمام نشده، برای من ندا نمرده، برای من ندا تازه آغاز شده، تازه متولد شده.

برای من ندا نه یک دختر تهرانی و نه یک هموطن و نه یک عدد، که انسان شریفی است که با نگاه آخرش به من میگوید که من بايد زنده بمانم و به جای او هم زندگی کنم و بچه بزایم، که به من میـگوید نترسم، نلرزم و ناامید نشوم، که به من میگوید برای یک زندگی سگی به کسی التماس نکنم، از حق خودم کوتاه نیایم و مثل یک عروسک کوکی نباشم.

ندا با نگاه آخر خود به من خیلی حرفها زد، ندا با همین یک نگاه به اندازه تمام عمر خودم و خودش با من حرف زد. ندا به من گفت این مهم نیست که چند سال زندگی کنم و چگونه بمیرم، مهم اینست که برای چه زندگی کنم و برای چه بمیرم.

من امروز به یاد سومین روز پرواز ندا تمام روز را گريسته ام، اما اشکهای من برای ندا نبوده، ندا مثل يک ستاره مرد، باشکوه، در اوج و با سکوتی روشنایی بخش... گريه من برای خودم بوده، برای خودم که که ندا و نداها را پيش از اين نميشناختم، که بودنشان را باور نمیکردم، که به حضورشان ایمان نداشتم و گريه من برای ايرانم بوده، ایرانی که این روزها داغدار از دست دادن دختران و پسران زیادی است که هر کدامشان یک ایران بودند به تنهایی... گريه من برای مادر و پدران عزيزی بوده که اين روزها بی تاب ديدن دوباره روی فرزندانشان هستند، گریه من برای ذلت و بیرحمی دژخیمانی بوده که ناجوانمردانه به روی سینه هموطنان خود آتش گشودند.

آری، من امروز تمام روز را به سوگ نشسته ام، نه برای ندا، نه برای جوانانی که به خون خود غلطیده اند، که برای خودم، که برای ایرانم و نیک میدانم که به خاطر ندا و نداها هم که شده نباید ناامید شوم، نباید بترسم،نباید از پای بنشینم و باید تا پایان این راه بمانم و فراموش نکنم که جوانان وطنم از چه رو چهره در خاک کشیدند و فراموش نکنم که چه کسی پاسخگوی خونهای ریخته شده است.

به امید پیروزی و به یاد ندا و همه هموطنانی که این روزها دیگر در کنار ما نیستند و برای آزادی همه زندانیان سیاسی دربند.

2009-06-20T20:30:00.001+02:00

فعلا هیچ حرفی نميتونم بزنم. خامنه ای، تو بي شرافت ترين و رذل ترين و آشغال ترين موجودی هستی که داره روی اين کره خاکی نفس ميکشه. بترس از اون روزی که حتی برای یک لحظه بين مردم این آب و خاک تنها بموني بدبخت.

اين هم ويدئویی تقدیم به همه گاوهای ذوب شده در ولايت. ميدونم اينقدر حيوونيد که از ديدن ويدئوی جان دادن اين دختر جوون لذت ميبريد، ميدونم آشغالها، ميدونم بی شرفها، ميدونم بی ناموسها... نوبت تک تک شما ها هم ميرسه، اون روز خيلی دور نيست...

پ.ن.: من ناخواسته به اين ويدئو رسيدم. اگر کسی فکر ميکنه ظرفيت ديدن لحظه جان دادن يک انسان ديگه رو نداره لطفا نگاه نکنه.

کمک های اولیه خیابانی: اسپری فلفل و گاز اشک آور

2009-06-19T15:02:00.003+02:00

به نقل از وبلاگ رهــــــرو زنـــــدگـــــی( رودرانــــــــــر) / لینک به صفحه اصلی

اسپری فلفل و گاز اشک آور دو نوع از مواد شیمیایی التهاب زا و اشک آوری هستند که به طور گسترده ای توسط نیروهای ضد شورش مورد استفاده قرار می گیرند.اینها با تحریک مخاط چشم ، بینی ، دهان و ریه ها موجب اشک ریزش ، عطسه ، سرفه ، ناراحتی تنفسی و یا سوزش و درد چشم و کوری موقتی می شوند.این مواد در حرارت آتش معمولا اکسیده و بی اثر می شوند برای همین معمولا در محیطی که این گازها مورد استفاده قرار گرفته است روشن کردن فندک یا یک کاغذ آتش گرفته در نزدیکی شما باعث می شود که اثر این گازها بر روی شما کمتر شود . گرچه بهترین و موثرترین روش دور شدن از محیط حاوی این گازها و دسترسی به هوای آزاد است.در اینجا چند نکته در مورد چگونگی آمادگی و پیشگیری و راه مقابله با اثرات این مواد توضیح داده می شود.

پیشگیری و آمادگی:
● استفاده از ماسک های ضد گاز

● استفاده از ماسکهای دارای فیلتر

● استفاده از عینک ، بخصوص عینک های شنا ، در درجه بعد عینکهای آفتابی که پوشش خیلی خوبی روی چشم ایجاد کرده باشد

● در صورتی که احتمال می دهید که در فضای این چنینی قرار بگیرید ، از لنز چشمی استفاده نکنید

● هرچقدر پوست پوشیده تر باشد کمتر در معرض مستقیم قرار می گیرد

چگونگی کمتر کردن اثر و درمان

● به سمت هوای آزاد بروید . این گازها سنگین تر از هوا هستند و بیشتر نزدیک به زمین قرار می گیرند بنابراین ایستادن بهتر از نشستن و خوابیدن روی زمین است . سعی کنید به سطوح بالاتر بروید مثلا بالای ساختمان ، دیوار یا تپه

● این مواد بر اثر حرارت آتش ،اکسیده و بی اثر می شوند.

● استفاده از یک دستمال آغشته به سرکه سیب ( که کمتر محرک است ) و یا آبلیمو بر جلوی دهان و بینی هم تا حدودی موثر است

●هیچگاه لباس خود را روی سر خود نکشید. این گازها در لباس شما مانده و اثر بیشتری روی چشمان و پوست صورت شما خواهند گذاشت

● ترجیحا لباس ها و جواهرات را از تن در آورید یا از سر و صورت خود پایین بکشید

● اگر لنز چشمی دارید ، آن را خارج کنید

● آگاهانه و مکررا پلک بزنید تا اشک چشم شما اسپری فلفل را زودتر از چشم شما بزداید

● از مالش چشم و پوست جدا خودداری کنید

● پوست و چشم را با آب سرد به مقدار زیاد بشویید. از مالش دست روی پوست خودداری کنید. در مرحله اول فقط با آب سرد به میزان فراوان بشویید بدون استفاده از مواد شوینده و تمیز کننده

● هر قسمت بدن را جداگانه بشویید و مراقب باشید که آب از اندام آلوده به قسمتهای دیگر بدن جاری نشود و سپس دوش بگیرید

● دوش بگیرید اما در وان حمام نخوابید

● از آب داغ استفاده نکنید. آب داغ موجب باز شدن منافذ پوست و بیشتر شدن اثر این مواد بر پوست می شود

● از کرم های روغنی و ضد آفتاب برای تسکین استفاده نکنید. چون باعث بیشتر شدن اثر این مواد بر پوست می شوند

● پس از شستن اولیه ، می توانید با آب و صابون ملایم یا شامپوی بچه پوست را تمیز بشویید با مالش بسیار ملایم

● شستشوی پوست تحریک شده با شیر هم موثر گزارش شده است

● در موارد تحریک گلو و حلق می توانید از شربت مائولوکس ( شربت Al.Mg) استفاده کنید. ( مقداری از شربت را با آب مخلوط کرده و با آن قرقره کنید و یا شربت را کمی در دهان نگاه داشته و سپس فرو دهید)حتی شستشوی پوست تحریک شده با مخلوط آب و این شربت برای تخفیف تحریک پذیری پوست تا حدودی موثر بوده

دستگیریهای ثمر بخش: شکاف بین موسوی و کروبی؟

2009-06-18T19:29:00.005+02:00

احتمالا فردا نمیتونه روز خوبی باشه. در حالی که آقای کروبی از هواداران خودش برای شرکت گسترده در نماز جمعه دعوت نموده، خبرهایی حاکی از اینه که آقای موسوی در اجتماع امروز بر عدم شرکت حامیانش در نماز جمعه فردا تاکید کرده.
اگر این خبر واقعیت داشته باشه دیگه نیازی نیست منتظر فردا بمونیم و فقط میشه گفت مثل اینکه دستگیری گسترده آدمهایی مثل ابطحی، حجاریان٬ نبوی و ... داره کار خودش رو میکنه (که از دید من جای خالی ابطحی از همه بیشتر به چشم میاد).
به هر حال امیدوارم که این خبر صرفا شایعه بوده باشه و آقایان کروبی و موسوی همچنان در یک صف باقی بمونن و با تصمیمات شتابزده کار رو به جایی نکشونن که یکوقت ببینیم اهداف و انگیزه های اصلی به باد فراموشی سپرده شده،دو طرف رسما رو در روی هم قرار گرفته و با منحرف کردن انگشت اتهام از روی مقصر اصلی، به اشتباه همدیگه رو نشونه گرفتن.
شاید الان لازم باشه که طرفداران هر دو نفر بلند تر از هر زمانی فریاد بکشن "کروبی، موسوی، اتحاد، اتحاد"

سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش

2009-06-17T18:17:00.011+02:00

روح بابک در تو
در من هست
مهراس از خون یارانت ، زرد مشو
پنجه در خون زن و بر چهره بکش
مثل بابک باش
نه
سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابک باش
دشمن گرچه خون می ریزد
ولی از جوشش خون می ترسد
مثل خون باش
بجوش
شهر باید یکسر
بابکستان گردد
تا که دشمن در خون غرق شود
وین خراب آباد
از جغد شود پاک
و گلستان گردد

خسرو گلسرخی
*منبع عکس: روزنامه Die Welt 17.juni.09

2009-06-16T12:32:00.001+02:00

آن خس و خاشاک تویی
پست تر از خاک تویی

شور منم نور منم
عاشق رنجو منم

زور تویی کور تویی
هاله ی بی نور تویی

دلیر بی باک منم
مالک این خاک منم

پس کجان اين آخوندايی که با پول خمس و زکات و روضه خونی من و شما اموراتشون میگذره؟!

2009-06-16T10:59:00.004+02:00

به فيلمها و تصاوير معترضين که نگاه ميکنی از همه سن و همه جنس و همه قشری ميبينی: از پير تا جوون، از زن تا مرد، از چادری تا مانتويی و از ريشو تا سه تيغه.

توی عکسها حتی مردان معلول عصا به دست يا ويلچر نشينی رو میبینی که يادگاريهای دوران جنگ رو هنوز هم به همراه دارن. توی عکسها زنهایی رو میبینی که خودشون مادر هستن و مردهایی که خودشون پدر هستن و دیگه نمیتونی بگی شور و شوق جوونی زده به سرشون.
خلاصه توی این عکسها و گزارشها همه ملت ایران رو میبینی الا یک قشر که هیچ وقت از ملت ایران نبوده و نیست: روحانیون یا به قول قدیمی تر ها ملا ها، همون ملاهایی که هر وقت به نفعشون هست سر و کله شون پیدا میشه و پول فطریه و زکات و خمس و روضه خونی رو از کاسه من و شما گدایی میکن تا اموراتشون بگذره. همون ملاهایی که وقتی پای منافعشون در میون بود تنباکو رو تحريم و قند بلژيکی رو نجس اعلام کردن و رو در روی مصدق و ملت ايستادن. همون ملاهایی که فقط بلدن مفت مفت بخورن و بخوابن و نهایتا چندتایی حکم هم درباره آداب جماع با طفل شیرخوار یا خر و گوسفند از خودشون صادر کنن.
آره ملت ناراحت نشید، جون من و شما برای این حضرات حتی اینقدر ارزش نداره که به خاطرش از توی اون حجره های سگ مصبشون بیرون بیان و یک کلمه حرف بزنن. آره ملت ناراحت نشید، عدل خوبه فقط توی قرآن و یزید بده فقط توی روضه ها.
ای کاش مردم ما چشمهاشون رو باز کنن و ببینن که چقدر تنها موندن و یکبار برای همیشه حسابشون رو از حساب این سوداگران بهشت و جهنم جدا کنن.
پ.ن: آقای صانعی تنها کسی بوده که نامه ميرحسين رو پاسخ داده و البته در نهايت محافظه کاری هم اين کار رو کرده.
چيزی که من شخصا از اين مراجع بی بو و بی خاصيت انتظار دارم يه نامه نيست، اعلام موضعه و حکم شرعيه مبنی بر حرام اعلام کردن ضرب و شتم ناجوانمردانه هموطنانمون بوسيله نيروهای حکومت و همچنين تقبيح کشته شدن هفت انسان بی دفاع(طبق آمار رسمی) در درگيريهای ديروز و اعلام خروج خامنه ای از عدل، که البته میدونم این ترسوهای بزدل عافیت طلب جراتش رو ندارند.

تیراندازی و کشتار در تهران

2009-06-15T20:37:00.010+02:00

در جریان راهپیمایی چند صد هزارنفری معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ایران، منابع خبری از کشته شدن حداقل یکی از تظاهرکنندگان در اثر تیراندازی از یک پایگاه بسیج در حوالی میدان آزادی خبر داده اند. منابع خبر:

فرانسه

بی بی سی

Zeit
Welt
Spiegel

استفاده از سلاح گرم در راهپیمایی=برآورده کردن آرزوی قلبی خامنه ای

2009-06-15T05:47:00.003+02:00

دوستان همه توجه کنيد لطفا!

۱- همونطوری که میدونیم دفتر خبرگذاری العربیه در ایران به مدت یک هفته تعطیل شده و فعالیت مابقی خبرنگارها رو هم محدود کردن، برای مثال ساعاتی پيش شبکه تلوزيونیARD آلمان طی گزارش مستندی اعلام کرد خبرنگار این شبکه در ایران رو تهديد کردن که حق نداره برای تهيه گزارش از اتاقش بیرون بیاد و ...

۲- در کمال تعجب به نظر ميرسه که به ميرحسين برای راهپيمايی امروز مجوز داده شده.

۳- ساعاتی پیش شاهد انتشار تفکراتی در شبکه های ارتباط اجتماعی و همچنین لينکهايی در بالاترین بوده ايم مبنی بر اينکه مردم بايد نارنجک دستی ساخته و يا به پادگان ها حمله کرده و خودشون رو مسلح کنن تا امروز دست يه مبارزه مسلحانه بزنن.

وقتی که این نکات رو کنار هم میچینیم داستان به این شکل پیش میره: در شرایطی که ارسال هر گونه گزارشی از اوضاع داخلی ايران متوقف شده، حکومت مردم بی دفاع رو داخل خيابونها میکشونه و بعد با استفاده از افراد مسلحی که داخل مردم نفوذ کرده اند، بین معترضین و نیروهای پلیس درگيری مسلحانه ایجاد کرده و بعد هم به اين بهانه که معترضين در برابر پلیس از اسلحه گرم استفاده کردن، سپاه رو به طور گسترده وارد عمل کرده و با اعلام کودتای نظامی و کشتار گسترده مردم، آقايان موسوی و کروبی رو هم به عنوان رهبران مبارزه مسلحانه بر عليه نظام دستگير کرده و ماجرا رو به نفع خودش تموم میکنه.

این سناریو رو دست کم نگیرید و باور کنيد برای حکومت کثيفی که به اين راحتی دست به کودتای سياسی زد، جور کردن زمينه کودتای نظامی اصلا کاری نداره.

میدونم که همه خسته شدید، ولی اختیارتون رو دست خامنه ای ندید! درسته که تا حالا مردم بی دفاع بودن ولی اين برخوردهای خشونت آميز با معترضين تدریجا داره باعث واکنشهای بين المللی ميشه (یک نمونه اش هم آلمان که سفیر ایران رو برای پاسخگویی احضار کرده)، اما اين آرزوی قلبی خامنه ايه که مردم اسلحه دست بـگيرن تا بهانه داشته باشه واسه سرکوب و کشتار گسترده و دست به کودتای نظامی بزنه.

از همه دوستان خواهش ميکنم که به اين نکته توجه کنند و چه در بالاترين و چه در ساير شبکه های ارتباطی نظير فيس بوک و توييتر و ... سريعا با تفکراتی که به دور از عقل گرایی مردم رو به مبارزه مسلحانه دعوت ميکنن، برخورد کرده و مانع از گسترش اين دیدگاه خطرناک در جامعه بشن.

باور کنيم افرادی که اين تفکر رو ميخوان گسترش بدن یا به نوعی احساساتی هستن و عقل گرایی رو تعطیل کردن و به پیشامدهای اینکار فکر نمیکنن و یا احمقن و جون مردم براشون مهم نیست و يا اینکه در استخدام شخص خامنه ای هستن.

در راهپيمايي هم مردم بايد کاملا مراقب حرکات مشکوک عوامل مشکوک بوده و اگر ديدن کسی ميخواد تير اندازی کنه يا نارنجک پرتاب کنه و ... سريعا اون فرد رو شناسايی کرده و اين توطئه رو بی اثر کنن. خواهش ميکنم اگر کسی به آقايان موسوی و کروبی دسترسی داره اونها رو از اين مسئله آگاه کنه تا اين افراد بيانيه بدن و هرگونه مبارزه مسلحانه رو محکوم اعلام کنن.

دوستان باز هم تاکید ميکنم، بهانه به دست اين سگهای هار نديم.

نزاریم مردم رو بایکوت اطلاعاتی کنن: هر ايرانی ساکن خارج به ۱۵ تا شماره تلفن در ايران زنگ بزنه و اطلاع رسانی کنه

2009-06-15T00:15:00.003+02:00

دو روزه که خواب از چشمم رفته و بغض بزرگی راه گلوم رو سد کرده. هی اخبار رو دنبال ميکنم، مثل مار زخمی به خودم میپیچم و جز اشک ريختن کار ديگه ای هم از دستم برنمياد، ایران سرزمین مادری منه و من عاشق ایرانم.

متاسفانه طبق آخرين گزارشها سیستم تلفن همراه در ایران همچنان با قطعی مواجهه، سانسور و فیلترینگ شدیدتر شده، سرعت اینترنت به شدت افت داشته، خبرگزاران خارجی از ادامه فعاليت در ايران منع شدن و پخش شبکه خبری بی بی سی -تنها شبکه ای که در حال حاضر اخبار داخلی ايران رو بدون سانسور گزارش ميده- هم از سوی رژيم ايران به شدت با اختلال مواجه هست.

من مطمئنم که اگر حضور مردم در خيابونها ادامه پيدا کنه، رژيم مجبور به عقب نشينی ميشه، وگرنه این کودتا به ثمر میشینه و بايد شاهد روزهای بسیار سياهی برای کشورمون باشیم که رژیم هم با علم به این مطلب سعی داره با محدود کردن راه های ارتباط جمعی، یکپارچگی مردم رو نابود کنه و مقاومت و امید اونها رو در هم بشکنه.

راستش به نظر من تظاهرات در مقابل سفارتهای ایران کافی نیست و ما که اینجا هستیم باید فعالتر باشیم و از این آزادی که داریم استفاده کنیم.من شخصا دیگه نمیتونم دست رو دست بزارم و تماشاچی باشم، فردا صبح میرم کافی نت و به طور تصادفی شماره هایی رو در تهران و سایر شهر میگیرم تا به مردم امید تزریق کنم و بهشون بگم که اینجا هم همه همراهشون هستن و خبرگذاریهای خارجی دارن اخبار ایران رو پوشش میدن و هنوز هیچ کدوم از کشورهای غربی و آمریکای شمالی انتخاب احمدی نژاد رو به رسمیت نشناختن، اما من دست تنها حداکثر بتونم به ۵۰ تا خونه زنگ بزنم، به ۱۰۰ تا خونه زنگ بزنم، بیشتر که نمیتونم. ولی اگر هر ايرانی که اينجا هست اصلا فقط به ۱۵ تا خونه زنگ بزنه خودش کلی ميشه، باور کنید هزینه اش هم اونقدرا نمیشه، نهایتا بشه ۵ یورو.

ممکنه بعضی ها بگن ۱۵ تا تلفن که چيزی نيست، اما اگه اينطوری حساب کنيم پس رای ما هم يکی بيشتر نبود اما دیدیم که این تک رای ها در کنار هم معنی پيدا کرد و گذشته از اين اگر اين حرکت بصورت گسترده صورت بگيره مطمئنا بين مردم بازتاب گسترده ای هم پيدا ميکنه و بهشون روحيه ميده تا بتونن مقاومت کنن.

ضمنا ميتونيم در رابطه با تظاهرات ساعت چهار فردا هم اصلاع رسانی کيم و به مردم بگيم که اونها هم از طريق تلفن و يا بصورت شخص به شخص در پخش اين اخبار بکوشن.

از همه ایرانیهایی که خارج از کشور هستن خواهش میکنم که اینکار رو بکنن و در پخش این راه حل در شبکه های اجتماعی کوشا باشن و به دوستانشون هم بگن. به خدا اين کار در مقايسه با کار اون جونهايی که سينه سپر کردن و از خون خودشون گذشتن هیچی نيست. اگه دير بجنبيم ايران رو برای هميشه از دست ميديم.

با همه وجود متاسفم برای دیکتاتور بزرگ ایران که اینگونه در مقابل رای و اراده ملت ایستاد

2009-06-13T13:32:00.004+02:00

سالهای سال است که بزرگتر ها همواره به ما میگفتند اصلاحات یعنی زرشک و نظامی که پایه آن بر مبنای دروغ و خون بنا شده است اصلاح پذیر نخواهد بود.

ما جوان بودیم، بی تجربه، ساده و خوش بین. نمیخواستیم باور کنیم آنچه را که میبینیم و نمیتوانستیم به آغاز فصل سرد ایمان بیاوریم و در باورمان هم نمیگنجید که مام وطن را برای همیشه از دست داده ایم. فکر میکردیم ما میتوانیم و میخواستیم تا آخرین نفس تلاش کنیم و آبادی دوباره کشورمان را از راه های مسالمت آمیز شاهد باشیم.

افسوس که خواب های شیرین ما به کابوسی تلخ مبدل شد و باور خود را اینگونه ناجوانمردانه باختیم.

انتخابات دهم دروغی بود بزرگ، دلایل آن هم نیازی به توضیح ندارد:

- مجموع تعداد رای های اعلام شده حتی نصف میزان مشارکت مردمی هم نیست

- آرا از ابتدا به صورت فله ای اعلام شده، بدون ذکرریز آمار شمارش شده و پراکندگی میزان رای کاندیداهای ریاست جمهوری در شهر ها و استانهای مختلف

- از ابتدای شمارش آرا تا کنون نسبت آرا کاندیداها به یکدیگر تقريبا ثابت باقی مانده.

-در کمتر از پنج ساعت ۳۵ میلیون رای شمارش شد و پس از آن شمارش و اعلام آرای قطعی به یکباره متوقف شده و خامنه ای اکنون به يکباره پيروزی احمدي نژاد را تبريک ميگويد

- تعداد آرای باطله از مجموع ۳۵ ميليون آرای شمارش شده تا ساعاتی پیش برابر با صفر بود.

- خامنه ای درخواست موسوی، کروبی و رضایی را برای ملاقات در زمینه انتخابات و آرا اعلام شده بی پاسخ گذاشته است.

- پس از اعتراضات پی در پی مهدی کروبی، با وجود شمارش حدود ۵ میلیون رای جدید، آراء محسن رضایی از ۶۳۳,۰۴۸ رای به ۵۸۷,۹۱۳ رای تقلیل یافته (به نقل از تابناک) و آرائی برابر با تعداد کاسته شده از آرا محسن رضایی به یکباره بر آرای مهدی کروبی اضافه شده است!!!

با همه وجود متاسفم برای دیکتاتور بزرگ ایران که اینگونه در مقابل رای و اراده ملت ایستاد

مطالب مرتبط:

- موسوی: تسلیم این صحنه آرایی خطرناک نخواهم شد (متن کامل بیانیه میرحسین موسوی در اعتراض به نتایج اعلام شده انتخابات)

- کروبی: نتایج انتخابات مضحک و شگفت است (متن کامل بیانیه مهدی کروبی در اعتراض به نتایج اعلام شده انتخابات)

من مایوس شده ام از پایان این شب سیاه

2009-06-13T00:55:00.008+02:00

من ميترسم، من بسیار زیاد میترسم، من از تقلبات گسترده ای که در شمارش آراء صورت گرفت و اراده ای که با تمام توان تلاش کرد تا احمدی نژاد را با دروغ و نیرنگ بر سر قدرت نگه دارد ميترسم، من از اين مجموعه رذلِ کثیف و کشتارها و خشونتهایی که در طی روزهای آتی برای سرکوب اعتراضهای مردمی در پیش خواهد گرفت میترسم، من از انتقام و تسویه حساب این قوم ظالم در ماههای آینده از تمامی مردمی که آزادانه تظاهرات کردند و شعار گفتند و رای دادند میترسم، من از اينکه این موجودات پست ايران را از آنچه که هست ويرانتر کنند و ایرانی را از آنچه که شده خوارتر ميترسم، من از این تفکر خطرناک طالبانی که برای بقای خودش همه اصول انسانی و اخلاقی را زیر پا میگذارد میترسم...

دلم به شدت گرفته و مایوس شده ام، آری، من از مام وطن، از امید به تغییر و اصلاح، از آینده روشن سرزمین کورش و از پایان این شب سیاه مایوس شده ام...من امشب تا سپیده صبح نخواهم خوابید، من لحظه لحظه این شب تیره را با مشتهای گره کرده به یاد وطنی که از من گرفته شد خون خواهم گریست، من اين روز ننگين را فراموش نخواهم کرد و از امروز به بعد بی نام و نشان و بی وطن خواهم زیست... خواهر خوبم، برادر خوبم، ای کاش در اين لحظه در کنار تو بودم تا اينگونه احساس يتيمی نکنم، تا در کنار تو طغيان کنم و فرياد بکشم، تا در راه ميهنم بمیرم... امشب برای اولين بار آرزو خواهم کرد که خورشيد دیگر طلوع نکند، که فردا را نبینم، که تمام نشوم....افسوس از آنهمه شور و اشتياق، افسوس بر آن پيشينه تاريخی و افسوس بر کشوری که از گزند دشمن، دروغ و خشکسالی به دور نماند...

بالاخره من هم رای دادم!

2009-06-12T16:05:00.012+02:00

راستش تا همین امروز صبح هم بنا داشتم صرفا داشتم تماشاچی این بازی باشم اما با دیدن این لینک در وبسایت بالاترین دیگه دلم طاقت نیوورد و با خودم گفتم من هم یک حق رای دارم و از این حق استفاده میکنم.

باید بگم بعد از چند ساعت توی راه بودن وقتی که به محل سابق سفارت ایران رسیدم واقعا شگفت زده شدم. اصلا انتظار نداشتم کسی برای شرکت در انتخابات اومده باشه اما نشون به اون نشون که ناچار شدم چیزی بیشتر از نیم ساعت توی صف بایستم تا نوبتم بشه و البته چند نفری هم که گویا هر دوره در انتخابات شرکت میکردن اذعان داشتن که دوره های قبل شرکت مردم به این شکل گسترده نبوده.

مردمی که برای رای دادن اومده بودن مردم عادی بودن و از همه رده سنی هم توشون دیده میشد و تعداد افرادی که کلا برای اولین بار در انتخابات جمهوری اسلامی شرکت میکردن هم کم نبود.

طی پرس و جوهایی که به عمل اووردم متوجه شدم که اکثریت افراد مثل خودم از راه های دور اومدن و رای کسانی که دور و بر من بودن بیشتر به موسوی بود که حرفهای جالبی هم میزدن، مثلا میگفتن که موسوی گفته حجاب رو آزاد میکنه(؟!) و به کنوانسیون ژنو میپیونده(؟!) و خانمش روزنامه نگاره(؟!) و ...

طبق اطلاعاتی که داشتم داخل صف برای افراد دور و برم قضیه کد ها رو -که خودم هم همین امروز توی بالاترین خونده بودم- شرح دادم و جالب اینکه با اینکه همه قضیه خودکارها رو میدونستن اما کسی از این مطلب اطلاعی نداشت. به هر حال بعد از شرح این مطلب بنا بر اطلاعاتی که داشتم به همه تاکید کردم که اگر کدها در محل اخذ رای نصب نشده بود بهتره که برای جلوگیری از تقلب و یا ابطال آرا در قسمت مربوط به کد فقط خط تیره بذارن که البته وقتی که اين حرفها رو ميزدم يه آقايی که تصميم داشت به احمدی نژاد رای بده خیلی چپ چپ نگاهم ميکرد.

لازم به ذکره که داخل حوزه اثری از آثار کد مربوطه نبود و وقتی هم که من این مطلب رو به مسئولی که اونجا بود بادآوری کردم با ترشرویی گفت کد مال داخی ایرانه و کلا نوشتن اسم نامزد مربوطه به تنهایی کفایت میکنه.

ضمنا یه نکته جالب دیگه هم این بوده که هرچند اکثريت خانمهايی که اومده بودن يه روسری کج و کوله ای هم به سرشون بسته بودن اما بعضی ها هم کاملا بی حجاب بودن که البته کسی به این مسئله کار نداشت.

پ.ن: امروز از خیلی از افراد دور و برم پرسیدم برای چی اینهمه راه اومديد که رای بديد، جواب همه این بود که برای ايران و برای مردم ايران که در حال حاضر در وضعیت بدی به سر میبرن و خب واقعيت هم همينه که هر کسی که داخل ايران بیاد سر کار تاثیری بر روی کیفیت زندگی مردمی که خارج از ايران ميکنن نميذاره واونطوری که من ديدم اينجا فقط و فقط عشق به ايران و احساس همدلی با مردمی در طول سالهای اخير استخونهاشون زير بار حکومت دروغ و تبعيض خورد شده، افراد رو پای صندوقهای رای کشيده بود.

به هر حال اميدورام که اميد اينهمه آدمها به بهبودی با دروغ و تقلب نااميد نشه.

انتشار یک سند محرمانه فوری در آستانه انتخابات

2009-06-11T15:49:00.003+02:00

بدون شرح!

تصویری از بوسه خورشيد بر باران

2009-06-07T21:15:00.013+02:00

توی قطار مشغول مطالعه بودم که يه دفعه ديدم پسر عجیب غریبی که جلوی من نشسته بود برگشت رو به عقب و بهم گفت "رنگين کمون!" به محض اینکه از پنجره بيرون رو نگاه کردم ديدمش، خيلی قشنگ بود. سريع دوربينم رو دراووردم تا ثبتش کنم، پسره چشم ازم برنمیداشت، درست انگار که در تمام طول عمرش آدم ندیده بود. يکی دو تا عکس بيشتر ننداخته بودم که رنگين کمون محو شد. دوربینم رو که دوباره میذاشتم توی کیفم پسره در حالیکه لبخند زیبایی بر لب داشت سرش رو تکون داد و خیلی آروم گفت "تو نميتونی همه اون چیزایی رو که میخوای تو آلبومت داشته باشی!" بدون اینکه چیزی بگم فقط لبخندی زدم و نگاهم رو دزدیدم.

از قطار که پياده ميشدم سنگینی نگاهش روی شونه هام بود، به محض اينکه رو به عقب برگشتم دوباره خنديد و برام دست تکون داد و بعدش هم ادای عکس گرفتن رو دراوورد، من هم لبخند زدم و براش دست تکون دادم. قطار که راه افتاد من هنوز توی ایستگاه ایستاده بودم و با خودم فکر میکردم که راستی چرا به جای رنگين کمون از پسره عکس ننداختم؟!

عکس بالا هم یکی از همون عکسهاست، تقديم به همه دوستان عزيزم، برای اینکه فراموش نکنیم گاهی ممکنه با پر کردن آلبوممون از سوژه های معمولی، سوژه های خاص رو برای همیشه از دست بدیم.

اندر احوالات ارتحالیدی و اعمال خاص شب مبارکه ارتحال جانگوز

2009-06-03T20:13:00.006+02:00

از اونجايی که بنده امروز تعطيل تشريف داشتم، از صبح تا حالا همینطور توی مسنجر و فیس بوک و بالاترين و... پلاس بودم، اما نمیدونم چرا همه اش احساس میکردم که انگار اينترنت يه جورايی خلوته و خيلی ها حضور ندارن، تا اینکه بالاخره بعد از کلي تفکر و تعمق یادم اومد که ای دل غافل، فردا در ايران به مناسبت روز ارتحاليدی تعطيله و و شستم خبر دار شد دوستانی که امشب غيبشون زده احتمالا برای برگزاری مراسم ارتحال جانگوز تشريف برده باشن شمال! به هر حال من هم به همين مناسبت قدری در اینترنت سرچیدم و یک سری از اعمال خاص این شب بزرگ رو پیدا کردم تا دوستان از فیوضات این شب بی بدیل محروم نمونن. در ذيل پاره ای از اعمال خاص اين شب مبارکه و ميمونه را به مشروح ذکر ميکنم، اميد است که مقبول افتد. و اما از جمله اهم اين اعمال:

۱-از آنجايی که بنا به فرمايش حضرت جانگوز گشته "عزاداری مال خر است" پس امشب ميتوانيد با دلی مطمئن و قلبی آرام حسابی بخنديد، فقط توصيه شده که حواستون باشه موقع خنديدن يه وقتی تلنگتون در نره و زياد از حد هم نخنديد که سوسک و بلکه هم خر خواهيد شد.

۲- نوشیدن آب شنگولی* در معیت پسته و ژامبون ممتاز میکائیلیان(در مقام مزه) نیز از جمله اعمال سفارش شده این شب خاص میباشد که چون ما احکاممان مطابق روز است، فلذا به علت گرانیِ دو-سه فقره مذکور ميتوان از تخمه و عرق سگی* نيز بهره جست.

* برای آندسته از هموطنانی که از صرف این دو مورد معذور میباشند، صرف پسته و تخمه به تنهایی نیز مورد قبول خواهد بود.

۳- در روايات آمدهاست که درهای بهشت همه ساله به مناسبت این روز بزرگ به مدت ۲۴ ساعت کاملا بسته خواهند بود، بنابراين احوط آنست که اگر میخواهید پس از مرگ به بهشت بروید و حداقل در آن دنیا از همجواری با حضرت جانگوز گشته اش در امان باشيد از مردن در طول این روز اکیدا خودداری فرمایید.

۴- با عنایت به اینکه "تلوزیون هم مال خر است" کليه هموطنانی که ماهواره* ندارند ميتوانند از اين فرصت طلایی به نحو احسن استفاده نموده و به تلوزيونهای خود يک استراحت ۲۴ ساعته بدهند.

*هموطنانی که ماهواره دارند میتوانند این بند را نادیده گرفته و مطابق معمول همیشه به تماشای برنامه کانالهای مورد علاقه شان بنشینند.

۵- همچنین در روایات است که هر هموطن غیوری میبایست در این روز خاص با خوانواده و خاصه کودکان خود به نیکی رفتار کند تا خاطره خوبی از روز ارتحالیدی و رحلت جانگوز ايشان در ذهن اطرافیانش باقی بماند.

۶- در خاتمه لازم به ذکر است که برای برگزاری مراسم فوق بسيار توصيه شده که به همراه زید* و سایر دوستان اهل حال از راه جاده چالوس به شمال کشور و مناطق خوش آب و هوا رجعت کرد اما از آنجايی که به طور معمول جاده فوق الذکر در روز مربوطه -به مناسبت هجوم خيل عظيم برگزار کنندگان این مراسم جانگوز- بسته ميباشد، فلذا هموطنان گرامی ميتوانند برای برگزاری مراسم مذکور به باغات اطراف تهران رفته و يا حتی در منازل خود دور هم جمع** شوند.

*(زید=دوست دختر یا دوست پسر فابریک) همانطور که در بند ۲ نيز اشاره گرديد تمامی احکام ما به روز میباشند، الا ایها الحال چنانچه شما شخصا به روز نمیباشید و یا امکان سفر در جوار زید مربوطه برایتان امکان پذیر نمیباشد، میتوانید در معیت دوستان و یا خوانواده عازم اين سفر پربار بگرديد شويد.

**طبق تفاسير موجود يکی از دلايل اصلی توصیه های موجود به جهت حضور پيدا کردن در يک جمع باحال در روز فوق الذکر اين میباشد که اين روزخاص در تاريخ ما از معدود روزهايی است که همه اخلاقشان خوب است و دليل مشترکی برای خنده دارند.

در خاتمه یکبار دیگر ارتحالیدی و ارتحال جانگوز را به همه دوستان تبریک و تسلیت گفته و از کلیه دوستانی که از شدت ناراحتی و تاثر و تالم ناشی از فرا رسیدن این ارتحال جانگوزسر به کوه و جنگل گذاشته اند خیلی خیلی التماس دعای مخصوص دارم.

2009-05-01T18:25:00.002+02:00

چند وقته که اصلا حال و حوصله وب گردی و وب نویسی ندارم. هر چند روز یکبار به زور به وبلاگم یه سری میزنم و اغلب بدون سر زدن به وبلاگ دوستان، شروع میکنم یه چیزایی نوشتن که بعدا دوباره پاکشون میکنم.

خلاصه با اینکه حال عمومیم کاملا خوبه و مشکل خاصی هم ندارم اما اصلا خوندن و نوشتنم نمیاد، نمیدونم چرا...

به قول يکی از دوستان احتمالا "پريود مغزی" شده باشم!

پ.ن۱: در مورد اون شبی که یه چیزی اومده بود توی اتاقم: اون شب تا نزدیکی صبح بیدار بودم، نه اینکه خودم بخوام، بلکه احساس ترس باعث شده بود هشیار بشم و به کوچکترین صدایی واکنش نشون بدم. فردای اون روز گیج و منگ رفتم دنبال کارام، ظهر که از بیرون برگشتم با هزار ترس و لرز رفتم سراغ کارتن کتاب کذایی و جلوی در ساختمان همه محتویاتش رو خالی کردم، اما توی کارتن هیچ چی نبود. بعدش هم رفتم سراغ اتاقم و تا دل و دین اتاقم رو ریختم بیرون، اما باز هم خبری نبود که نبود. به هر حال من مطمئنم که اون شب یه جونوری توی اتاقم بوده و فکر میکنم که توی همون کارتن کتابها قایم شده بوده. عصر اون روز رفتم و برای پنچره هام توری خریدم. چه میشه کرد، برای من اتاق بدون پنجره باز یعنی قفس، یعنی زندان.

پ.ن۲: قبلا يه داستان کوتاهی نوشتم که الان دارم دوباره روش کار ميکنم. احتمالا همين روزها همینجا منتشرش کنم. اين اولين داستانیه که نوشتم، اميدوارم که جالب از آب دربياد.

پ.ن۳: ترس هم موضوع جالبيه، بايد بعدا در موردش يه پست جداگانه بنويسم.

اندر فواید همسایه فضول مهربان!!!

2009-04-09T02:13:00.002+02:00

بعد از یه زمستون پربرف و بوران، بالاخره یکی دو هفته ایه که هوا خوب شده و من هم از فرصت استفاده کرده و امروز عصری بین ساعت شیش و نیم تا هشت و خورده ای که هوا بخواد تاريک بشه پنجره اتاقم رو باز گذاشته بودم تا هوای خونه کمی عوض بشه.

ساعت از نه گذشته بود که دیدم از توی اتاقم یه صدای چلیک چلیکی میاد. اولش فکر کردم صدا از بیرونه، کمی که گذشت دیدم نه، صدا از توی اتاقه. احتمال دادم که هوا توی فلاسک چای روی میزم جمع شده و صدا میده، بنابر این در فلاسک رو کاملا باز کردم و گذاشتم کنار. وقتی که صدای مربوطه با این ترفند هم قطع نشد، دوزاریم افتاد که در طول مدتی که پنجره باز بوده یه جک و جونوری بدون هماهنگی قبلی تشریف اوورده داخل خونه بنده و الان هم با همدیگه هم اتاقی هستیم!

عرضم به حضور انورتون قلبم داشت از جا کنده میشد و جرات تکون خوردن هم نداشتم.تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که لباس بپوشم، گوشی موبایلم و کلید رو بردارم، در اتاقم رو ببندم و از خونه بزنم بیرون.

از آپارتمانم که اومدم بیرون ساعت یک ربع به ده بود. از بیرون نگاهی به ساختمان انداختم اما از اونجایی که آلمانیها مثل مرغ سر ساعت نه شب بوس جیش لالا، به جز طبقه آخر بقیه طبقات تاریک بودن و منم که در طول مدتی که اینجام با هیچکدوم از همسایه ها آشنا نشدم هیچ رقم نتونستم خودمو راضی کنم که برم و در یکی از واحدها رو بزنم.

خلاصه نزدیک بودم بزنم زیر گریه که بی اختیار زنگ زدم به نزدیکترین دوستم و همونطوری که روبروی ساختمان وایستاده بودم شروع کردم برای دوستم شرح ماوقع رو تعریف کردن که دیدم چراغ یکی از اتاقهای طبقه بالای من روشن شد و بعدشم خانم مسن بامزه ای که یکی دوباری توی راه پله ها دیده بودمش در حال سرک کشیدن به دنبال عامل صدا اومد پشت پنجره که مثلا پرده ها رو بکشه و پنجره رو ببنده.

از دیدن یه انسان دیگه به غیر از خودم اینقدر خوشحال شده بودم که نگو. سریعا براش دست تکون دادم و همینکه سرش رو از پنجره اوورد بیرون سلام کردم و گفتم که من یه مشکلی پیدا کردم و اونم اینه که توی اتاقم یه حشره ای اومده و من هم خیلی میترسم نمیدونم باید چیکار کنم، خانمه از همون بالا لبخندی زد و گفت لازمه به شوهرم بگم بیاد پایین؟! معطل نکردم و سریع گفتم که اگر اینکارو بکنه ممنون میشم.

تا من دوباره وارد ساختمان بشم اونها هم با روی خوش و خیلی دوستانه اومدن پشت در من و سه تایی وارد خونه شدیم.در اتاقم رو که باز کردم هنوز صدای چیلیک چیلیک میومد ولی زن و شوهر اینقدر حرف میزدن که نمیشنیدنش. پیرمرده طفلی هی دولا میشد و زیر تخت رو نگاه میکرد و خانمه هم توی آشپزخونه وایستاده بود و چشم از شوهرش بر نمیداشت.

حس میکردم که خودشون هم کمی میترسن.بالاخره پیرمرده تخت رو تکون داد و شروع کرد زیر تخت رو وارسی کردن. صدا هنوز هم میومد. بهم گفت شاید صدای لوله های آبه، اما خانمش گفت که بهتره پشت پرده ها رو هم چک کنه. صدای لامصب خیلی ضعیف بود ولی هنوز هم منقطع شنیده میشد. بهشون گفتم که احتمالا جونوره رفته داخل کارتن کتابی که زیر تختمه.پیرمرده همینطور سرسری در کارتن رو برداشت و یه نگاهی انداخت و گفت که خیالت راحت اینجا هم چیزی نیست. اما من مطمئن بودم چیزی هست، چون صدا دقیقا از توی کارتن میومد.

دست آخر پیرمرده که قیافه زار من رو دید پیشنهاد داد که کارتن رو موقتا بذارم بیرون از اتاقم و خودش هم زحمتش رو کشید و کارتن رو برام گذاشت توی آشپزخونه. بعدشم دوتایی بهم شب به خیر گفتن و تاکید کردن که اگه دوباره مشکلی بود حتما خبرشون کنم. وقتیکه اونها رفتن با هزار تا ترس و لرز کارتن مربوطه رو برداشتم و بردم گذاشتم توی انباری دوچرخه ها و بعدش هم کلی نشستم توی اتاقم تا ببینم صدایی میاد یا نه.

الان هم در اتاق خودم رو بستم و پشتش هم پارچه گذاشتم و نشستم توی اتاق بغلی و با اینکه خیلی خسته ام خواب از سرم پریده! فقط امیدوارم هر جونوری که هست تا فردا صبح خودش گورشو از کارتن کتابای من گم کرده باشه.
پ.ن۱: مادرم همیشه میگفت همسایه از خواهر هم به آدم نزدیکتره، چون اگه اتفاقی برات بیفته اول همه اونه که میتونه به دادت برسه.

پ.ن۲: این خانم همسایه مذکور حتی از من نپرسید مال کجام یا چی کار میکنم یا اسمم چیه و ... البته در نظر داشته باشید که در بین همسایه های من ایشون مثلا فضولترینشونه! مطمئنم اگه ایران بودم احتمالا تا حالا همه همسایه ها من رو میشناختن و این خانمه هم تا شماره شناسنامه پدر جد من رو هم درنمیورد امکان نداشت بزاره بره!

پ.ن۳: آرامش و نظم و ترتیبی که اینجا هست واقعا غیر قابل تصوره. ساعت از نه که میگذره تقریبا توی خیابونا هیچ کس نیست و اکثر خونه ها هم چراغشون خاموشه و حداکثر نور تلوزیون از خونه شون بیرون میاد(یعنی اگر هم بیدارن و دارن تلوزیون میبینن چراغها رو خاموش میکنن)، در عوضش صبح زود همه بیدارن و از خونه که میری بیرون کلی آدم میبینی!

پ.ن۴: از الان غصمه که سفر بعدی که برم تهران با سوسکهای چاق و چله و ایضا بالداری که در سرتاسر تهران به وفور پیدا میشه چطوری کنار بیام! من از حشرات متنفـــــــــــــــــرم!

پ.ن۵: این پست که طولانی شده، چند تا توصیه ایمنی کوچولو هم روش!

دوستان گرامی! سعی کنید پنجره رو هیچوقت بدون توری باز نزارید، سعی کنید خونه زندگیتون همیشه مرتب باشه، یه دست لباس مناسب برای بیرون رفتن رو همیشه دم دست داشته باشید و در انتها اینکه وقتی احساس درموندگی بهتون دست میده سریعا با نزدیکترین دوستی که دارید تماس بگیرید و سعی کنید تنها نمونید.

در راستای فرمایشات گهر بار جناب آقای موسوی در باب جمع آوری گشت ارشاد به جهت حفظ وجهه نظام

2009-04-08T00:17:00.008+02:00

در خبرها خوندم که جناب آقای موسوی فرمایش فرمودند که گشت ارشاد رو جمع خواهند کرد.

من خیلی به راست و دروغ این وعده و شک و یقین مردم و نزدیک بودن انتخابات و شعارهای پوپوليستی و غیره و ذالک کاری ندارم، به انتخاب بین بد و بدتر هم کاری ندارم، اصلا من به هیچی کاری ندارم، فقط نمیدونم چرا احساس میکنم که این حرف درست مثل سیلی خورده توی صورتم...

بی اختیار یاد بچه های پابرهنه و محرومی میفتم که تنها آرزوشون مزه مزه کردن بوی کبابه و حتی با یه آبنبات هم میشه به راحتی خرشون کرد و سرشون رو گول مالید.

خیلی جای تاسف داره که سطح توقعاتمون اینقدر اومده پایین و آرزوهامون تا به این حد کوچیک شده.

بازم جای شکرش باقیه که این آقای از گل بهتر فرمایش فرمودند که این کار رو به خاطر آثار سوء این طرح بر روی وجهه نظام انجام میدن و فرمایش نفرمودند که این کار رو به خاطر احترام به حقوق شهروندی ما انجام میدن، وگرنه احتمالا تا حالا بخش زیادی از کودکان محروم و پابرهنه عزیز ما از فرط خوشی ذوق مرگ شده بودن!

دریغ از ایران که اینقدر ويران شده و ایرانی که تا به این حد بدبخت...

ترس ها، تردیدها و سبزه ای که برای مام وطن گره خواهم زد...

2009-04-02T13:04:00.005+02:00

جدیدا گاهی از نوشتن میترسم، از وبلاگم، از همین حرفهای کوچولویی که میزنم... دیشب موقع خواب به خودم گفتم "آخه دختر خوب، تو رو چه به سیاست؟! الان کلی از همسن و سالهای تو آرزو داشتن جای تو بودن و صفا سیتی، اونوقت تو تا وقت گیر میاری شروع میکنی به خوندن و نوشتن؟! خوشت میاد وقتی میری ایران توی صف پاس کنترل پاهات بلرزه؟! مگه اونایی که گرفتن و بردن و کشتن چی گفته بودن؟! مگه خون تو از خون اونهای دیگه رنگینتره؟! آخه تو تحمل زندون داری؟! تحمل شکنجه داری؟! به مادرت فکر کن که اگه بلایی سرت بیاد چیکار باید بکنه، به خونواده ات فکر کن، به آینده ات..." و تو همین افکار پریشون و درهم برهم بودم که خوابم برد...
دلتنگ و زار توی پارکی روی یه نیمکت نشسته بودم و داشتم به یاد مادرم اشک میریختم که خانم مسنی به طرفم اومد و ازم پرسید "برای چی داری گریه میکنی؟!" گفتم "دلم برای مادرم تنگ شده" گفت "خب برو دیدنش" گفتم "نمیتونم، آخه راهمون از هم خیلی دوره" خانمه گفت "خب چرا اینقدر از مادرت دور شدی؟!" با این حرفش یه چیزی توی دلم به هم تابیده شد و گریه ام شدت گرفت، ناخودآگاه شروع کردم به لعن و نفرین، دستهامو گذاشته بودم روی صورتم و هقه میزدم، یکریز میگفتم "ای لعنت به اونهایی که منو از مامانم دور کردن، خانم باور کن من نمیخواستم از مامانم دور بشم، همش تقصیر اون بی شرفهاست، همش تقصیر اون بی همه چیزهاست..." گلوم درد گرفته بود، چشمام هم همینطور، از خواب که پریدم واقعا داشتم گریه میکردم، تو خودم مچاله شده بودم و زار میزدم، حال بدی داشتم، دلم داشت میترکید، تنهایی، تاریکی، دلتنگی...
آروم نمیشدم، زخم کهنه سرباز کرده بود... من اینجا رو دوست دارم، آرامشش رو و امنیتش رو و از همه مهمتر آزادیش رو، اما واقعیت اینه که اگه شرایط کشور خودم مناسب بود چرا باید کوچ میکردم؟! چرا باید همه وابستگیهای عاطفیم رو رها میکردم و روی دلم پا میذاشتم؟! چرا باید سرزمین مادری رو ترک میکردم و به یک کشور غریبه میومدم؟!
تازه فهمیدم این همه مدت این من نبودم که پا روی دم سیاست میذاشتم، بلکه این سیاست بوده که خودش رو مثل یک وصله ناجور به من چسبونده و خیال جدایی هم نداره، تازه فهمیدم چرا نمیتونم ساکت و بی تفاوت سرم رو به کار خودم گرم کنم، تازه فهمیدم اون چیزی که من رو اینهمه از مادرم دور کرده چی بوده...
دلم گرفته، همیشه اینطور نیست، ولی الان گرفته، دیروز که با مادرم حرف میزدم تنهایی و حسرت توی صداش موج میزد، میگفت حتما برم سیزده بدر، میگفت حتما سبزه گره بزنم... نمیدونم، شاید رفتم، شاید سبزه هم گره زدم، برای خودم که نه، برای مام میهن تا شاید گشایشی بشه و همه ایرانیای دور از وطن بتونن دوباره در آغوش پرمهرش جا خوش کنن...
"روزهای روشن خداحافظ، سرزمین من خداحافظ" از هایده، تقدیم به همه دوستان خوبم، دلتون همیشه شاد و لبتون خندون

آقای کارگردان! ای کاش دستت میشکست و دوربین دست نمیگرفتی

2009-03-31T22:38:00.008+02:00

تصور کنيد يه بابايی اومده با وعده و وعيد شما رو خام خودش کرده و بعد از اينکه جان و مال و ناموس شما رو صاحب شده زده زير همه چی و دیگه خدا رو هم بنده نیست. اين بابا يه پسر ناخلفی هم داره که همیشه خدا وردست باباش بوده و در کنار پدرش تا حالا کم خون به دل شما نکرده.

روزی از روزها ميبينيد این پسره -که حالا واسه خودش بزرگ شده- حسابی معرکه گرفته و داره تو روی باباش لیچار ميبافه و باباهه هم از ترس پسر قلدر گنده لاتی که خودش بار اوورده جرات جیک زدن نداره. شمای نوعی با دیدن پرده دری این پسر از این پدر چه حالی پیدا میکنید؟!

***

حالا تصور کنید شما اومدید با هزار و یک رنج و بدبختی خونه ای رو بنا کردید که همه سرمایه و امید شماست. یه شب خواب نما میشید که این خونه هزار تا عیب و ایراد داره. در این حالت چیکار میکنید؟! آیا حاضرید یه لودر بردارید و ماحصل عمر و جوونیتون رو به یکباره با خاک یکسان کنید؟! آیا عاقلانه میبینید که شیپور دست بگیرید و عیب و ایرادهای خونه و در واقع کار شبانه روزی خودتون رو تو بوق و کرنا کنید؟!

***

راه دوری نمیرم: همه میدونیم سی سال آزگاره که مردم زیر دست و پای این حکومت و فرزندان ناخلفش له شدن و صداشون هم درنیومده. حالا پسر عزیز کرده گنده لات بی چاکُ دهن همین حکومت واسه خودش یال و کوپالی به هم زده و وایستاده تو روی بابای بی همه چیزش و داره اعتبار نداشته باباهه رو مثل آب خوردن به گُه میکشه و باباهه هم هیچ رقم حریف پسر خودش نمیشه. آیا استقبال مردم از این پرده دری جای تعجب داره؟! آیا اینکه مردم واسه دیدن این رسوایی توی صف بایستن و پول بدن شگفت آوره؟! آیا غیر از اینه که هر کس دیگه ای جز همین پسر ناخلف رودر روی حکومت می ایستاد و همچین حرفهایی میزد مورد بازخواست و تنبیه قرار میگرفت؟! آیا غیر از اینه که مردم با دیدن این فیلم از تشبیه شهدایی که بوسیله حکومت مصادره شدن به یک مشت آدم رذل ترسوی بی شرف اون هم بوسیله کسی که خودش رو قیم این جنگ میدونه لذت میبرن؟!

من هم شخصا از حکومت دل پری دارم، از چال کردن جانبازان راه وطن در دانشگاهها بیزارم، اعتقاد دارم مدافعین این آب و خاک هم انسانهایی بودن مثل همه ما که نباید اونها رو اونقدر بالا برد و مقدس کرد تا غیر قابل نقد بشن، اما بیشتر از همه اینها حالم از سواستفاده این حکومت لعنتی از اعتبار این بچه ها به هم میخوره. برای من توهین به مردان جنگ اصلا خنده دار نیست و حکومت هر قدر هم که از لفظ شهید استفاده ابزاری بکنه باز هم نمیتونه چشم من رو بر روی فداکاری این مردان بزرگ ببنده.

برای من آقای کارگردان امروز قبل از هر چیزی همون چماق به دست دیروزیه که خیلیها مثل من اون رو فقط از نشریاتی نظیر یالثارات و شلمچه و ماجرای کوی دانشگاه میشناسن. برای من این فرد گرگیه در لباس گوسفند، نمادیه از تحول یک شبه کفتار به کبوتر، دایی جان ناپلئون مالیخولیاییه که اونقدر با افتخار از خاطرات جنگهای نرفته اش گفته و مورد تشویق قرار گرفته که کم کم خودش هم باورش شده زمانی واقعا کاره ای بوده و در دفاع از این مرز و بوم سهمی داشته. من هر کاری که میکنم نمیتونم اینقدر ساده لوح باشم تا باور کنم فردی که با این شدت بر طبل رسوایی میکوبه و تیشه به ریشه این خونه میزنه خودش واقعا در ساخت و ساز سهمی داشته و تا حالا هم جایی به سوابق جنگی ایشون برنخوردم و برام جالبه که بدونم که ایشون احیانا توی چند تا عملیات فرمانده بودن و چه مدتی از عمر شریفشون رو توی خط مقدم گذروندن.

نمیدونم چی میشه گفت. برای من این پسر ناخلف حتی اگه سر پدره رو بزاره لب جو و گوش تا گوش ببره، باز هم چیزی از مسئولیتش در برابر جنایاتی که انجام داده کم نمیشه. من هرگز برای این فرد دست نمیزنم. من هرگز به توهین های این لات بی سر و پا نمیخندم. فقط میتونم بگم که: "آقای کارگردان! ای کاش دستت میشکست و دوربین دست نمیگرفتی، ای کاش مردم ما دلشون اینقدر از پدرت پر نبود تا به این اراجیفی که سرهم کردی نمیخندیدن. آقای کارگردان! همون چماق بیشتر بهت میومد. درسته که دوربین دستت گرفتی، فیگور عوض کردی، حرفهای قشنگ قشنگ میزنی، اما اون مغز کوچیکت هنوز هم همونیه که بود و دستتهات رو هرقدر هم که بشوری درست مثل قلبت همچنان کثیف باقی میمونه. ننگ بر تو که اینطور آبرو و اعتبار بچه های جنگ رو به بازی گرفتی. اگر انسان نیستی لااقل آزاده باش. "

پ.ن: از روزی که خوندم "اخراجی ها۲" اکران شده درگیر نوشتن این متن هستم. خیلی اصلاحش کردم، خیلی تند و تیزیهاش رو گرفتم، خیلی سعی کردم مستقیما توهین نکنم، اما مگه میشه؟! تو این دوره زمونه یک مرد هم پیدا نمیشه که بگه مرتیکه عوضی، فکر کردی همه مثل خودت اراذل و اوباش بودن؟! فکر کردی که مردم خرن؟! فکر کردی جنگ ارث بابات بوده؟!
نمیدونم چی بگم، ای کاش دل این مردم اینقدر از دست حکومت پر نبود. ای کاش این آدم پست رذل همیشه چماق به دست باقی میموند...

بازی وبلاگی: بقال مهربان و مادر نامهربان یا بقال نامهربان و مادر مهربان؟!

2009-03-24T14:41:00.005+01:00

در یک روز بهاری حدود ۶-۵ سالی بیشتر نداشتم که مادرم برای اولين و آخرين بار مقداری پول و ليست خريد و زنبيل رو داد دستم تا از بقالی سر کوچه مون خرید کنم. اونروز برای نهار مهمون داشتیم و مادرم دست تنها بود و کلی هم کار ریخته بود سرش. وقتی فهمیدم خرید داره آویزونش شدم که من رو بفرسته واسه خرید. تا دم در شاید بیشتر از ده بار بهم گفت که توی راه با کسی حتی با همسایه ها هم صحبت نکنم و از پیاده رو خارج نشم.

از خونه ما تا بقالی راهی نبود. وارد بقالی که شدم لیست و زنبیل و پول رو با افتخار به طرف آقای دریانی -که يک پيرمرد تپل قدکوتاه مهربون تُرک بود- گرفتم و بهش گفتم که مامانم من رو فرستاده براش خرید کنم و آقای دریانی هم در حالیکه با خوشرویی هی بارِکَ اله بارِکَ اله میکرد از روی لیست خريدها رو دونه دونه برام توی زنبيل جا داد و دست آخر هم زنبیل و مابقی پول رو که بهم میداد يه دونه از اون آبنات چوبی خارجی های روی پیشخون رو به طرفم گرفت و در حالی که لُپم رو ميکشيد گفت "اینم جایزه دختر خانم قشنگ ما که ديگه داره بزرگ ميشه."

توی راه برگشت احساس میکردم که خیلی کار مهمی انجام دادم و سرخوشی عجیبی داشتم. خونه که رسيدم مادرم بر خلاف من خيلی آشفته بود و قبل از اينکه زنبيل رو از دستم بگيره ازم پرسيد خوبم يا نه، انگار که قرار بوده اتفاقی برام بيفته.

به خیال خودم برای بهتر کردن اوضاع دنبالش راه افتادم و شروع کردم به بلبل زبونی. با آب و تاب بهش گفتم که خرید کردن خیلی کیف داره، گفتم که آقای دريانی چقدر بهم بارِکَ اله گفته، آبنباتم رو هم نشونش دادم و گفتم قبل از اينکه بيام بيرون لُپم رو کشيده و بهم گفته "اینم جایزه دختر خانم قشنگ ما که داره بزرگ ميشه" که مادرم به یکباره برافروخته شده و با تغیُّر پرسید: "دیگه چی؟!" و با خشم آبنبات رو از دست منی که این وسط هاج و واج مونده بوده بودم بیرون کشید و ادامه داد: "غلط کرده لُپ تو رو کشیده، بیجا کرده آبنبات میده دست تو، ایندفعه که رفتم خرید بهش حالی میکنم مرتیکه نفهم رو، یکبار بچه رو تنها فرستادم خرید، واسه من لُپشو میکشه، واسه من آبنبات میده دستش..." و در حالی که یکریز به خودش بد و بیراه میگفت که چرا من رو تنهایی فرستاده خرید، آبنباتم رو روونه سطل آشغال کرد و با بدخُلقی به ادامه کارهاشون مشغول شد.

نمیتونم بگم از این رفتار مادرم چقدر یکه خورده بودم. لُپ کشیدن که کار بدی نبود و همه مهمونامون هم همیشه اینکارو با من میکردن، آبنبات هم که خود مادرم هم برام میخرید، پس چرا مادرم که نگران بود مبادا کسی من رو اذیت کرده باشه از شنیدن اینکه آقای دریانی اینقدر با من مهربون بوده ناراحت شده بود؟!

اونروز نتونستم دلیل ناراحتی مادرم رو کشف کنم اما یاد گرفتم که اگه مرد غریبه ای لُپم رو کشید و بهم جایزه داد و منم کیف کردم، اصلا نباید به مادرم چیزی بگم، چون اونچه که من رو خوشحال میکنه میتونه مادرم رو به شدت برآشفته و عصبانی کنه.

این اتفاق و اتفاقهای مشابه دیگه باعث شد تو همون گیر و دار کودکی کم کم متوجه بشم که جنسیت یعنی چی و یک نوع خشم و نفرت عمیق نسبت به جنسیت محدود کننده و آسیب پذیر خودم در وجودم شکل بگیره و تا مدتها همراهم باشه.

***

امروز سالهای سال از اون روزگار میگذره و من به مرور زمان یاد گفتم که دوباره خودم رو بپذیرم و جنسیتم رو دوست داشته باشم، با اینهمه حال هنوز هم وقتی خاطرات کودکی پسرهای وبلاگستان رو میخونم یه بخشی از وجودم عمیقا درد میگیره. احساس میکنم اونها توی سن و سال من اینقدر آزادی داشتن که براشون غیرقابل درک و شاید هم خنده دار باشه که بزرگترین آرزوی یه دختربچه توی اون سن و سال میتونسته خرید رفتن تنهایی یا دوچرخه سواری تو کوچه و بازی کردن با بچه های همسایه بوده باشه و خب دروغ چرا، گاهی هم به شدت حسودیم میشه به اینکه پسرا چقدر بی پرده از جنسیتشون حرف میزنن و چقدر راحت از عضو شریف مردونه شون نام میبرن بدون اینکه متهم به بی اخلاقی و بی حیایی بشن.

با اینهمه حال شدیدا دلم میخواد اگه روزی بچه دار شدم بچه ام دختر باشه، اما هیچ دلم نمیخواد این بچه رو توی کشور خودم به دنیا بیارم و بزرگ کنم. دلم نمیخواد دخترم هم توی جامعه بسته ای رشد کنه که با به رخ کشیدن جنسیتش دائم سعی داره بهش بقبولونه که موجودی ضعیف و آسیب پذیره و همیشه به سایه یک حامی نیاز داره. دلم نمیخواد دخترم هم روزی حسرتها و محدودیتهای مادرش رو تجربه کنه.

من دلم میخواد دخترم رو تحت شرایطی بزرگ کنم که قبل از هر چیز تواناییهای خودش رو به عنوان یک انسان بشناسه و یاد بگیره که چطور به تنهایی از پس خودش بربیاد و به خودش افتخار کنه. دلم میخواد خواننده های این مطلب اگه دختر دارن یکبار دیگه این مطلب رو بخونن و به این فکر کنن که دختر کوچولوشون بالاخره روزی بزرگ میشه و اونروزه که دیگه نمیتونن یکسره مراقبش باشن و این ترسها و تردیدها هم کوچکترین کمکی بهش نمیکنه تا بتونه روی پای خودش بایسته و از حق خودش دفاع کنه.

به امید روزی که همه زنهای خوب و صبور هموطنم به زن بودن خودشون افتخار کنن و با شناسایی قابلیتها و تواناییهای بیشمارشون از اونها برای رشد و تعالی خودشون و جامعه شون استفاده کنن.

***

پ.ن: چند ماه پيش هم يوزی جان يه بازی وبلاگی راه انداخته بود تا بيايم و قشنگترين خاطرات ملی و شخصی بعد از انقلاب خودمون رو تعريف کنيم. باید بگم با اینکه من نسل بعد از انقلابم اما این واژه "بعد از انقلاب" درست مثل بختکی افتاده بود روی ذهن من و وجود من رو از هر گونه خاطره قشنگ و حس خوبی نسبت به گذشته ها تهی میکرد و به این ترتیب هرچه کردم بلکه بتونم فقط یک خاطره خوب فسقلی به یاد بیارم تا در موردش بنویسم فایده ای نداشت که نداشت. اینبار اما تا اسم از خاطرات کودکی بدون پسوند و پیشوند اومد بی اختیار ذهنم پر کشید به گذشته ها و پُر شد از انواع و اقسام تصاویر رنگی و غیر رنگی، طوریکه نمیتونستم تصمیم بگیرم کدوم یکیش رو تعریف کنم.

به هر حال از یوزی عزیز متشکرم که من رو به این بازی دعوت کرد و باعث شد تا خاطرات اون دوران برام دوباره زنده بشن. شاید بعدتر ها دوباره از خاطرات دوران کودکیم نوشتم :)

پ.ن۲: اولش میخواستم خاطره ای رو تعریف کنم که در این ایام نوروز لبخند به لب دوستان بیاره اما در نهایت تصمیم گرفتم این خاطره رو بنویسم. این خاطره خاطره ای بود که تا حالا برای هیچ کس تعریفش نکرده بودم و برام خیلی خاص بود. به هر حال امیدوارم در نوع خودش جالب بوده باشه.

پ.ن۳: کودکی ما دوران مهمیه که امروز ما رو ساخته. خیلی خوشحال میشم مابقی دوستان هم به این بازی بپیوندن و بقیه رو در خاطرات تلخ و شیرین کودکیشون سهیم کنن.

در مزرعه حیوانات: بنویسیم خرگوش، بخوانیم خمینی، بنویسیم گاو، بخوانیم الگوی مصرف

2009-03-21T01:53:00.016+01:00

یادش به خیر، سال ۱۳۷۷ که آقا برای اولین بار طی یک گلواژه گویی باحال سال خرگوش رو به نام سال خمینی نامگذاری کردند چقدر با بچه ها از کشف این معادله خندیدیم. امسال هم از کشف معادله جدید -به یاد اون دوران- تنهایی کلی خندیدم و توی دلم گفتم امان از مواد خالص و ذغال خوب که چطور مقام عظما رو هم به طنازی میکشونه!

البته ناگفته نماند که از نظر من این اسامی خیلی هم بی مسما و اتفاقی نیستن، مثلا اگه دقت کنیم میبینیم که خرگوش با همون جثه ریزه میزه و چشمای به ظاهر مظلومش یه جنس خرابیه که همیشه دست آخر هم سر سلطان جنگل رو گول میماله و هم دست روباه مکار رو از پشت میبنده، و یا گاو از حیوانات اهلی ایه که واقعا پربازده هستش و بعد از کشتار حتی یک قطره هم دورریز نداره.

خلاصه که مقام عظما، فکر نکن ماها خوابیم و منظورت رو نمیگیریم، منقلت مستدام و جنست همیشه جور!!!

نوروز فرخنده، بهاران خجسته

2009-03-20T11:22:00.003+01:00

سرسبزترين بهار تقديم تو باد

آواز خوش هَزار تقديم تو باد

گويند که لحظه ايست روييدن عشق

آن لحظه هزار بار تقديم تو باد

سال نو مبارک

به زودی دوباره برمیگردم!

2009-02-25T14:48:00.001+01:00

مدتیه که شبانه روز همش استرس دارم و حالم شديدا خرابه. وقتی به امتحاناتی فکر میکنم که در طول چند هفته آینده باید بدم دلم میخواد زندگی از حرکت وایسه.

از یه طرف دیگه تا امتحانات فرصت زیادی باقی نمونده و از طرف دیگه هم مطالب خیلی زیاد و سنگینه و در این بین امتحانی هم هست که خیلی سرنوشت سازه و اگه بميرم هم بايد اونو قبول بشم.

من عاشق خوندن و نوشتن و وب گردی هستم اما مسئله اینه که اولا وقتم خیلی محدوده و دوما از کنار بعضی از اخبار یا دیدگاهها نمیتونم به راحتی عبور کنم و با خوندنشون ذهنم درگیر میشه و به این ترتیب تمرکزم موقع درس خوندن مياد پايين.

دلم نمیخواد که وب گردی رو تعطیل کنم، اما دلم میخواد در طول فرصت باقی مونده همه تلاشم رو بکنم و از فرصتی که در اختیارمه نهایت استفاده رو ببرم

.متاسفانه روزگار برای سپری شدن از من اجازه نمیگیره، اگه میگرفت حتما ازش فرصت بیشتری طلب میکردم!

امیدوارم که وقتی برمیگردم همه چیز هنوز سرجای خودش باشه.

روی ماه تک تک دوستانی که در طول این مدت نمیتونم به دیدنشون برم رو میبوسم و برای همه آرزوی موفقیت دارم :)

بازگشت بالاترين!

2009-02-23T01:14:00.003+01:00

با فقط هفت لينک در صفحه اول :)

حراج عکس یادگاری با گرهارد شرودر!!!

2009-02-22T01:42:00.003+01:00

هموطنان عزیزی که داخل ایران تشریف دارید!

بشتابید، بشتابید! اگر پول قلمبه ای گوشه جیبتان باد کرده و نمیدانید با آن چه کار کنید، اگر طالب اِفه چسکی هستید، اگر میخواهید پوزِ رقبا را بزنید، تا جناب آقای «گرهارد شرودر» صدر اعظم سابق آلمان در ایران تشریف دارند، اقدام به چرب نمودن سبیل ایشان نموده و در جوارشان یک عدد عکس یادگاری بگیرید تا بتوانید بعدا آنرا هی بکنید توی چشم عوام الناس و بگویید که شخص مهمی هستید!

باور کنید که با این کار خود از طرفی موجبات خنده و خوشحالی آقای شرودر و اهل بیت مربوطه گشته و از طرف دیگر هم اسمتان داخل ایران بر سر زبانها می افتد و توی اخبار و روزنامه ها کلی معروف میشوید.

نگران عامه مردم هم نباشید،‌ داخل ایران که کسی چه میداند این آقای شرودر الان مشغول کارهای اقتصادی شده و توی سیاست خارجی آلمان هیچ کاره حسن است!

پ.ن: خیلی مسخره اس! این آقای شرودر واقعا پولکیه و در حال حاضر هم زده توی کار بیزنس. وقتی بدون اینکه توی سیاست خارجی آلمان نقشی داشته باشه بلند میشه میاد ایران و در عين حالی که صد دفعه هم تاکيد ميکنه که حامل هیچ پيام سياسی نيستش با آبدارچی بیت آقا هم ملاقات میکنه، تابلوئه که داستان از چه قراره.

فقط خیلی دلم میخواد بدونم هر کدوم این آقایون واسه یه ملاقات ساده و چندتا عکس مسخره با این بابا چقدر پیاده شدن؟!

در همين راستا:

«آنچه شرودر می‌توانست در تهران بگوید ولی نگفت»

عصر ایران

رادیو زمانه

آفتاب

هفت روز گذشت، هفت روزِ لعنتی...

2009-02-20T10:55:00.006+01:00

عزادار که شدیم بچه بودم، با اینهمه حال خیلی زود فهمیدم اصلا خوشم نمیاد از اینکه آدما بذارن برن تو آسمون پیش خدا، حتی اگه شهید شده باشن و قرار باشه که هر روز از اون بالا برامون دست تکون بدن و توی بهشت یکریز شیرعسلی بخورن...

توی اون دوران سیاه آدمهای زیادی اومدن خونه وما و رفتن، از بین اون همه آدم چهره یک نفر اما هنوز به روشنی توی ذهنم هست: خانم جوون خوشگل و خوش قد و بالای غریبه ای که از در خونه یکسر به طرف مادرم اومد، روی زمین کنارش ولو شد و در حالی که مادرم رو بغل کرده بود و به آغوش میفشرد هقه میزد و میگفت: «خانم خوش به حالت، خانم خوش به سعادتت،‌ای کاش برای منم فقط یه تیکه استخونش رو میووردن» و هیچ یادم نمیره که مادرم هم درحالی که ضجه میزد فریاد میکشید «آخه ای خدا! ما درمونو به کی بگیم؟!» و من با همه کوچیکیم یه گوشه مچاله شده بودم و نمیفهمیدم که جریان چیه، فقط بعدتر که شنیدم شوهر اون خانم مفثودالاثر بوده، تونستم پیش خودم نتیجه گیری کنم که شهید شدن باید خیلی بهتر از مفقودالاثر شدن بوده باشه...

سالها از پی هم گذشت و بزرگتر شدم. اسرا که برگشتن خیلیها از دیدن دوباره عزیزانشون اشک شوق به دیده اووردن. توی همون ایام بود که آشنایی برای مادرم تعریف میکرد: «نمیدونی، اولش که برگشت همه یه ذوقی داشتن، اما از روزی که اومده یکسره مریضه، حوصله اعصاب نداره، اصلا به کل عوض شده، مادره طفلی داره چی میکشه... به خدا همون بهتر که ازش بی خبر بودن و همیشه چشم به راهش میموندن» و من یاد گرفتم که اگه شهید شدن بهتره از مفقودالاثر شدن، مفقودالاثر شدن هم بهتره از اسیر شدن...

روزگار طولانی ای گذشت و به مرور زمان خاطرات سیاه و دردناک من کمرنگ شدن و دیگه حتی فکرشم نمیکردم که زخم کهنه روزی سر باز کنه و به معادله ای که یاد گرفته بودم بخش جدیدی اضافه بشه، در طول هفت روز گذشته اما اتفاقاتی افتاد: کمی بعد از سالگرد انقلاب و در روز شنبه گذشته -۲۶ بهمن- مردی جانباز به نشانه اعتراض خودش رو روبروی مجلس به آتیش کشید و رییس مجلس اون شخص رو معتاد و دیوانه خطاب کرد و درست کمی بعدتر جانباز دیگری نیز روبروی بنیاد شهید و به نشانه اعتراض دست به کارمشابهی زده و در پی شدت جراحات وارده درگذشت ، به همین سادگی!

برای من اقدام این افراد به خودسوزی چندان عجیب نیست. خیلی دردناکه روزگار مردانی که توی دوران خاصی قید زن و بچه و پدر و مادر و کار و تحصیل رو زدن تا از وطنشون دفاع کنن و امروز روز باید به سختی روزگار بگذرونن... از یک طرف منفور جامعه هستن و تا اسمشون میاد بلافاصله همه تصویر یک آدم ریشوی شیکم گنده خر مذهب نفهم میاد تو ذهنشون که داره مفت مفت میخوره و واسه خودش ول میگرده بدون اینکه کسی حتی برای لحظه ای به این فکر کنه که بخش زیادی از این افراد انسانهایی بودن از جنس خودشون که آرزوهاشون رو پشت سر گذاشتن تا امروزِ روز دوباره از ایران ما یک مستعمره عربی ساخته نشه، و از طرف ديگه حکومت وقت هم فقط از آبرو و اعتبار اين افراد چماقی درست کرده برای سرکوب مخالفين و توده های مردم بدون اينکه به دور از تبعیض و به معنای واقعی ذره ای احترام و ارزش برای این قشر قائل باشه...

روزگار غريبيه و توی این روزگار غریب توی مملکت خودت از همه جا غريبتری!

روزگار غريبيه، شهيد بودن بهتره از مفقودالاثر بودن، مفقودالاثر بودن بهتره از اسير بودن، اسير بودن بهتره از جانباز بودن و در اين بين شايد حيوان بودن کلا بهتره از زنده بودن و انسان بودن...

روزگار غريبيه، آدمها رو ديگه بر اساس انسانيت متر نميکنن، اگه معتاد باشی ديگه انسان نيستی، اگه بهايی باشی ديگه انسان نيستی،‌اگه موهات از زير روسريت بيرون زده باشه ديگه انسان نيستی، اگه دگرانديش باشی ديگه انسان نيستی... و حتی اگه هیچ کدوم از اينها هم نباشی فقط ايرانی بودنت کافيه که از همه حقوق انسانی محروم باشی...

آقايان وزير! آقايان وکيل! آقايان رهبر! من آدم بد دهنی نيستم اما "تف به شرافت نداشته همه شما"

انتخابات: بد ، بدتر یا هیچکدام؟!

2009-02-19T15:22:00.009+01:00

"نه، من قهرمان نمی خواهم. اما می‌گویم همه ما باید به جای اینکه پایمان شل بشود و باز هورمون‌های سیاسی‌مان بزند بالا، کمی خوددار هم باشیم و ببینیم طرف تا چه حدی حاضر است شفاف باشد و به خطاهای گذشته‌اش اعتراف کند؟ و راه‌هایی برای عدم تکرار آن خطاها برشمارد." نقل به مضمون از نیک آهنگ کوثر

به عنوان یک شهروند عادی ایرانی کلا دوبار در انتخابات شرکت کردم که هر دوبار هم به خاتمی رای دادم. بار اول رای اولی بودم و با کمال میل رای دادم، بار دوم سرخورده بودم ولی برای اینکه روی حرف خودم ایستاده باشم رای دادم.انتخابات بعدی دیگه نه ایران بودم و نه برام مهم بود که کی قراره رای بیاره و صد البته که خوابش رو هم نمیدیدم احمدی نژاد بالا بیاد و اینطوریا بود که حتی وقتی کار به دور دوم کشید هر چی با خودم کلنجار رفتم که به رفسنجانی رای بدم نتونستم.

قبل از انتخاب احمدی نژاد مطالبی راجع به تفکر مهدويت و وابستگی فکری این شخص به یک سری جریانات خاص و پیشینیه اش میدونستم و بعد از بالا اومدنش هم طبق عادت پیگیر اخبار داخلی ایران بودم و خبر داشتم که سانسور و سرکوب شدت بیشتری گرفته، سینمای ایران از نظر محتوا تنزل پیدا کرده و بازار کتاب هم خیلی اسفناک و بی مایه شده، با اینهمه حال خیلی درک درست و عينی از وضعيت موجود نداشتم تا زمانیکه شخصا به ايران سفر کردم و باید بگم که اگه این سفر دوباره به ایران نبود شاید هنوزم به انتخابات فکر نمیکردم و مفهوم انتخاب اجباری بین بد و بدتر برام ملموس نشده بود.

به ایران که رفتم از غیبتم مدت زمان خیلی طولانی ای نمیگذشت، با اینهمه حال از تغییراتی که دیدم وحشتزده شدم: جامعه به شدت دلمرده و بی انگیزه شده بود، خرافات در حد جنون آميزی -حتی بين طبقات روشن فکر و تحصيل کرده- ریشه دوونده بود بود، از شنیده ها اینطور برمیومد که فساد و اعتیاد قوت بیشتری گرفته، از گرانی هم که دیگه بهتره چیزی نگم.

من نمیگم که شخص احمدی نژاد به تنهایی مسئول همه این تغییر و تحولاتِ سالهای اخیره. برای من احمدی نژاد یک فرد نیست، بلکه یک تفکره، یک سیستمه، اما اين تفکر خطرناکه و این سيستم داره مردم رو با بی رحمی تمام له ميکنه.

من دستگاه حکومتی فعلی رو قبول ندارم اما انقلاب هم نمیخوام، چون اگه انقلاب خوب و وفادار بود به همون آدمهای سی سال پیش وفا میکرد و وضع امروز ما این نبود. قهرمان هم نمیخوام و حتی اگر هم بخوام خاتمی نمیتونه اون قهرمان باشه، چون هرچند مرد محترمیه اما جیگر لازم رو برای ایفای رل یک قهرمان نداره. من ثبات میخوام، من مجالی برای ابراز عقیده و آزادی بیان میخوام، من عدالت میخوام، من روزی رو میخوام که بتونم دوباره توی ایران خودم زندگی کنم، اما میدونم اینطور نیست که شب بخوابم و صبح که بیدار میشم ببینم که آقای X رفته و آقای Y اومده و به این ترتیب ایران شده گلستان.

خاتمی سالهای ساله که دیگه مرد آرمانهای من نیست اما وقتی که به انتخابات اخیر و شرایط فعلی کشورم فکر میکنم میبینم که اینبار موقع انتخاب بین بد و بدتر دیگه نمیخوام منفعلانه رومو بکنم اون طرف و شونه بالا بندازم و بگم که من زیر بار حرف زور نمیرم و حالا که شرایط شرایط دلخواه من نیست اصلا هرچی میخواد بشه بشه، من فکر میکنم که اینبار شاید آگاهانه "بد" رو انتخاب کنم تا راهم برای رسیدن به "خوب" نزدیکتر بشه و "بدتر" هم مجال کمتری برای عرض اندام پیدا کنه.

من به سالم بودن انتخاباتی که پیش رو هستش اصلا ایمان ندارم، به عوض شدن خاتمی هم همینطور، با اینهمه حال دوست دارم از سهمی که میتونم داشته باشم استفاده کنم و خیلی آرزو دارم که خاتمی بیاد و مرد و مردونه قبل از انتخابات از همه ما بابت بی دل و جیگر بودنش عذر خواهی کنه و خیلی رک و راست بهمون بگه که هنوزم همون آدم سابقه و اگه اینبارم بیاد نمیتونیم ازش انتظار بیشتری داشته باشیم تا آدم بعدا احساس فریب خوردگی نداشته باشه و بیشتر از این مایوس و سرخورده نشه.

به امید روزهایی روشتنر و فردایی بهتر، که اگر این امید نباشه من هم نیستم.

تنها تو در قلب منی، باور کن!!!

2009-02-14T16:39:00.009+01:00

وارد مغازه که شد بدون کلامی ایستاد به تماشای کارت پستالهای عاشقونه، معلوم بود خیلی عجله داره. طولی نکشید که لب به سخن باز کرد و پرسید: "ببخشید آقا، قیمت اون کارته چنده؟! همونی که روش نوشته «عاشقتم تا آخرِ دنیا»؟!"
پیرمرد در حالی که لبخندی روی لبش نقش بسته بود و نگاهش میگفت که خاطرش به دوردستها رفته، آهی کشید و گفت: "هی جوونــــــــــی! پونصد تومنه پسرم، پونصد تومن!"
پسر سری تکون داد و بعد از اینکه انگشتهای دستش چيزهايی رو حساب و کتاب کرد، کارت دیگه ای رو نشون داد و پرسید "این یکی چی، همینی که روش نوشته «تنها تو در قلب منی»، این چنده آقا؟!"
پیرمرد با تبسمی شیرین گفت "این یکی ۳۰۰ تومنه پسرم! قشنگه نه؟!"
پسر در حالی که راضی به نظر میرسید دست توی جیبش کرد، پولی رو شمرد و روی پيشخوان گذاشت و با لبخند گفت "بله عالیه، بی زحمت از همین يه هفت هشت تا دونه بديد!"
لبخندِ روی لب فروشنده پير لا به لای چروک های صورتش گم شد...

پ.ن: اين يه جوک قديمی بود به مناسبت روز ولنتاين که کمی دست کاریش کردم، ممکنه تلخ شده باشه ولی تصور ذهنی منه از نگاه نسل امروز کشورم نسبت به عشق، دختر و پسرم نداره. البته امیدوارم پسر قصه ما همه کارتها رو واسه يه نفر خواسته باشه يا هدفش صرفا گرفتن حالِ پيرمرد فروشنده يا من و شمای خواننده باشه!

"بالاترین" و کلاه شعبده بازی!

2009-02-11T22:49:00.004+01:00

احساس آدمی رو دارم که روبروی یک شعبده باز نشسته و داره دِل دِل میکنه که ببینه بالاخره از توی کلاه شعبده بازه چی درمیاد، فقط امیدوارم چیزی که در میاد خرگوش نباشه یا کفتر یا گل، امیدوارم همون "بالاترین" همیشگی خودم باشه ...

پ.ن: تو اين دوسالی که با بالاترين آشنا شدم و مدت يکسال و اندی که کاربرش بودم، با عزیزان زيادی آشنا شدم که نوشته هاشون رو بی سر و صدا دنبال میکردم و ازشون چیزهای زیادی یاد میگرفتم. بالاترین که برام باز نشد ترسیدم گم بشم و این ترس از گم شدن وسیله ای شد تا بالاخره بعد از مدتها همت کنم و صفحاتی رو که دایما دنبال میکنم همینجا توی بلاگم بزارم. امیدوارم دوستان ناراضی نباشن اما اگر هم دوستی از این مسئله ناراضی بود میتونه بهم میل بزنه تا پیوندش رو از توی صفحه ام بردارم. lotus.ir82@gmail.de

بالاترین میجنگد، میمیرد، سازِش نمی پذیرد!

2009-02-06T10:33:00.007+01:00

نمیتونم احساسم رو از دیدن این صفحه بیان کنم...

تو این چند روزه تازه فرصتی دست داد تا بتونم پی ببرم که همین کلیک های کوچولو و رای های مثبت و منفی «ما» در دنیای مجازی و از اون مهمتر «درکنار هم» بودنمون، چقدر میتونسته پررنگ و بامفهوم بوده باشه...

وقتی میبینم که کاربرها یکصدا و کاملا به دور از اختلاف نظراتی که ممکن بود با همدیگه داشته باشن دور هم گرد اومدن، تازه از پوچی تفکری خنده ام میگیره که خواسته «بالاترين» رو با نادیده گرفتن «بالا باز»ها به خيال خودش به تعطيلی بکشونه! اما زهی خیال باطل! این دندون طمع رو فقط میشه کشید انداخت دور، تا ما هستیم بالاترین هم هست :)

با تشکر از "وحید نیک گو" ی عزیز بابت این کاریکاتور زیباش.

"مهریه" از "عندالمطالبه" تا "عندالاستطاعه"، تلاشی دیگر در راستای زن ستیزی

2009-02-05T14:12:00.003+01:00

نقل به مضمون از شیرین عبادی در روز آنلاین:

مقاومت زنان ايراني در مقابل لايحه موسوم به "حمايت از خانواده" و ناکامي نسبي
محافظه کاران در تحميل محدوديت ‏هاي باز هم بيشتر بر آنان پس از دواج، مدافعان
قوانين ضد زن را به در پيش گرفتن ترفندي جديد سوق داده است.
ترفند ‏جديد عبارت
است از تلاش براي "فريب دادن قانوني" زنان در هنگام ازدواج، از طريق ايجاد تغييري
کوچک ولي ‏تعيين کننده در عقدنامه ها. اين کار با عوض کردن يک کلمه عربي (عند
المطالبه) با يک کلمه عربي ديگر (عند ‏الاستطاعه) در سندهاي ازدواج صورت گرفته، در
شرايطي که احتمالاً اکثريت بسيار بالاي دختران، نه تنها متوجه اين ‏تغيير نمي شوند،
که در صورت متوجه شدن نيز از الزامات حقوقي سنگين کلمه جديد آگاه نيستند، و شايد
بسياري از ‏آنان اساساً معني کلمه فوق را نيز ندانند.‏..
مي دانيم که طبق قوانين
ايران، حق طلاق با مرد است ... و "عندالمطالبه" بودن ‏مهريه، تنها امکاني بود که
زنان مي توانستند، در فقدان حق طلاق، براي جدا شدن از شوهر خود مورد استفاده قرار
‏دهند.‏..
متاسفانه، تغييري که اخيراً در قباله هاي ازدواج داده شده، همين امکان
و حق اندک را نيز از زنان سلب کرده است. در ‏قباله هاي جديد، پس از ذکر ميزان
مهريه، ذکر مي شود که اين مهريه "عندالاستطاعه" (به جاي "عندالمطالبه" که قبلاً
‏وجود داشت) از سوي مرد به زن پرداخت مي شود. اين بدان معني است که شوهر، بر خلاف
سابق که "هر زمان که ‏زن مي خواست" بايد مهريه او را مي داد، اکنون بايد "هر زمان
که امکانش را داشت" مهريه را پرداخت نمايد... و اگر زني امکان ادامه
زندگي مشترک نداشته باشد، نه تنها از حق طلاق گرفتن برخوردار ‏نخواهد بود، که
حتي با مراجعه به دادگاه و مطالبه مهريه خود نيز امکان جدايي از شوهر را نخواهد
داشت، چرا که ‏شوهر مي تواند به دادگاه عنوان نمايد که استطاعت يا امکان پرداخت
مهريه را ندارد.
اين شيوه، به ويژه در شرايطي که ‏وضعيت اقتصادي اقشار وسيعي از
جامعه دشوار است و اکثر مردان مي توانند با استناد به دلايل مختلف اثبات کنند يا
‏مدعي شوند که امکان پرداختن مهريه همسر خود را ندارند، امکان ايده آلي را براي
مردان بدرفتاري فراهم مي کند که ‏مايلند به زور همسر درمانده را مجبور به ادامه
زندگي مشترک نمايند.‏

پ.ن۱: چاپ این مطلب صرفا برای اطلاع رسانی بوده و به معنی این نیست که من با ماهیت «مهریه»، حالا "عندالمطالبه" یا "عندالاستطاعه" موافقم. شخصا آرزومند روزی هستم که «مهریه» از سیستم مدنی جامعه ما حذف بشه و به جاش "حق طلاق" و "حضانت فرزند در صورت ابراز صلاحیت" به زن هم داده بشه، تا دیگه زن ایرانی مجبور نباشه به خاطر نداشتن حق طلاق خودسوزی کنه یا به خاطر بچه هاش بسوزه و بسازه.
پ.ن۲: در کل معتقدم اگه زندگی مشترک فردی -چه زن و چه مرد- به شکست برسه، راهی برای جبران عوارض ناشی از این شکست وجود نداره و طعم تلخش رو نمیشه با شندر غاز پول سیاه از بین برد، اماقوانین تبعیض آمیز برای زنانی که در جامعه بهشون به چشم برده جنسی نگاه میکشه راهی به جز استفاده از اهرمیهای نخ نمایی مثل مهریه باقی نمیذاره. البته بگذریم که از این اهرم ممکنه سواستفاده هایی هم صورت بگیره.

گیریم که مرا کشتید، با رویش جوانه های امیدم چه میکنید؟! (برای بالاترین)

2009-02-04T10:58:00.006+01:00

همین یکی دوهفته پیش بود که موقع تماشای برنامه «صدای شما» شبکه بی.بی.سی فارسی وقتی دیدم مجری برنامه اسم «بالاترین»رو اوورد و از «حمایت کاربران این سایت از حیوانات و محیط زیست» سخن گفت، پشتم یه جورایی لرزید و یه لحظه با خودم گفتم «نکنه یه وقت بلایی سرش بیارن؟!»...

وهمین پست قبلی بود که وقتی تیتر زدم «در سالگرد انقلاب با طناب های اعدام حلقه شده بر گردن «امید» و «استقامت» ایران...» و نوشتم «چیزی که خوشحالم میکنه اینه که الان ایران نیستم تا شاهد برگزاری سالگرد این انقلاب مسخره و دهه زجرش باشم» با خودم گفتم «خیلی هم خوشحال نباش، میدونی که عیدی این «دهه زجر» لامصب اگه اون سر دنیام که باشی بالاخره از یه جایی بهت میرسه»...

***

الان که دارم مینویسم حال خوبی ندارم، بالاترین برای من یه وب سایت معمولی نبوده که توش فقط وقتم رو بگذرونم و از اخبار روز باخبر بشم، بالاترین برای من محلی بوده برای تبادل افکار و اطلاعات، جایی بوده که توش تونستم خیلی چیزا یاد بگیرم و باعث شده هیچ وقت احساس نکنم که از جامعه ایرانی به دورم و همیشه فکر کردم اگه روزی من رو ازش جدا کنن اینقدر ناراحت میشم که بخوام زار زار بزنم زیر گریه، هرچند امروز دلم میخواد بدون اینکه اشکی بریزم، کاملا محکم وایسم و تا کسی نتونه از توی چشمام دردمو بخونه و احساس پیروزی کنه.

توی پست قبلیم گفته بودم «آره، دردناکه ولی واقعیته: امید و باورمون به رهایی چیزیه که مدتهاست ازمون دزدیده شده و استقامتون برای تغییر سرنوشتمون سالهاست که درهم شکسته»، اشتباه گفتم و همینجا اصلاحش میکنم «آره دردناکه، خیلی هم دردناکه، تو تمامی این سالهای تاریک سعی کردن امید و باورمون به رهایی رو ازمون بدزدن و استقامتمون رو درهم بشکنن، ولی واقعیت اینه که هرگز موفق نشدن و با اینهمه کبکبه و دبدبه هنوزم از چهارتا کلیک ماوس تا سر حد مرگ میترسن و دقیقا همین ترس و زبونیشونه که به من و امثال من نیروی دوباره میده و باعث میشه خودمو باور کنم و امید داشته باشم به روزهای روشن»

کلام آخر اینکه بالاترين فقط یه وب سايت نبود که با بسته شدنش کل داستان بسته بشه، بالاترين يک طرز فکر بود و افراد حقير شايد با کشيدن پرده ها بتونن موقتا مانع ورود نور خورشيد بشن، اما خود خورشيد رو هرگز نمیتونن به زنجير بکشن و پرتوهای نور بالاخره روزنه ای برای تابش پيدا ميکنن...

lotus.ir81

پ.ن: تیتر باید شعری باشه از شریعتی -تا جایی که یادمه-، اگه دوستان ایراد و کم و کاستی در شعر دیدن، خوشحال میشم خبرم کنن تا بتونم اصلاحش کنم.

در سالگرد انقلاب با طناب های اعدام حلقه شده بر گردن «امید» و «استقامت» ایران...

2009-02-01T12:03:00.012+01:00

گزارش اعدام زنی متهم به قتل همسرش به نام معصومه قلعه چهي رو که توی «روز آنلاین» دیدم، متاسف شدم و پیش خودم گفتم :«بازم یه اعدام دیگه»، اما حرفهای آقای خرمشاهی در بخش پایانی گزارش زخم کهنه ام رو بد جوری باز کرد...

وقتی داشتم میخوندم که «از خودم مي پرسيدم چرا او ‏بايد 11 سال با اميد و شور زندگي سر کند؟ چرا اين همه درد و رنج؟ .... همه اينها را تحمل مي کرد چون اميد داشت. اگر قرار بود بعد از 11 سال اعدام شود چرا اين ‏همه رنج متحمل شد؟ براي اينکه در پايان به اين نقطه برسد؟» یه آن احساس کردم در واقع این فقط معصومه و معصومه ها نیستن که دارن هر روز به دار آویخته میشن، بلکه این منم، این تویی، این همه ایرانه و حلقه طناب دار توی اون روز کذایی نه فقط به گردن معصومه، که به گردن «امید» و «استقامت» همه ما افتاده بود...
این قبیل اعدامها برای من به نوعی اعدام روح امید و باور به رهایی در جامعه هستش. از دید من اونی که هر چقدر هم انتظار بکشه تغییری در سرنوشت نهاییش بوجود نمیاد و آخر کار به چیزی دچار میشه که از روز اول براش رقم خورده بوده در واقع نه تنها معصومه و امثال اون، بلکه کل ملت ایرانه که الان مدتهاست توی کوچه بن بستی گرفتار اومده و هر قدر هم که امیدوارانه صبر میکنه، ازش رهایی ای نداره.

آره، دردناکه ولی واقعیته: امید و باورمون به رهایی چیزیه که مدتهاست ازمون دزدیده شده و استقامتون برای تغییر سرنوشتمون سالهاست که درهم شکسته.

سالگرد انقلاب نزدیکه، تبریکش میگم به همه اونهایی که با مکیدن شیره جون یک ملت، شاد و پرغرور بر اریکه سلطنت تکیه زدن و تسلیتش میگم به همه اونهایی که رویاها، امید و تلاششون در تغییر برای داشتن یک زندگی «آرمانی» و «ایده آل» به پوچی رسید...

پ.ن۱: خالی از لطف نیستش که به نقل از «رادیو فردا» اضافه کنم «مجازات اعدام در ۱۰۱ کشور دنيا به طور قانونی لغو شده است. در ۳۲ کشور ديگر نيز مجازات اعدام در عمل اجرا نمی شود. در حال حاضر، تنها ۲۵ کشور همچنان مجازات اعدام را اجرا می کنند.در ميان کشورهای جهان که هنوز قانون اعدام را اجرا می کنند نيز ايران در کنار چين بيشترين تعداد اين مجازات را اجرا می کند.»
پ.ن۲:این کار کثیف کاریه که مدتهاست داره با محکومین به اعدام صورت میگیره، اگه زنده موندن طرف -مثل عاطفه-بتونه دردسر ساز و مایه رسوایی بشه که در دم و بدون هیچ ملاحظه ای حکم اعدام رو اجرا میکنن، در غیر اینصورت و با اطمینان از اینکه طرف خواهی نخواهی راهش به چوبه اعدام ختم میشه، مدت زمان طولانی توی زندان نگه اش میدارن و نهایتا هم بعد از مدتها انتظار بالاخره روزی حکم رو اجرا میکنن.
فقط خواهشمندم کسی نگه که هدفشون از ایجاد این وقفه خیره که خنده ام میگیره. مسلما دست اندر کاران به خوبی میدونن که بافت سنتی و جهل جامعه از یک طرف و پشتوانه قانونی هم از طرف دیگه، شانسی برای رهایی و زنده موندن این قبیل افراد باقی نمیذاره، کما اینکه دیده ایم حتی در مواردی که از ولی دم خبری نیست، قاضی مدعی العموم -با استفاده از اختیاراتش- شخصا شکايت رو بر عهده میگیره و متهم رو به قصاص محکوم میکنه و حکم هم که البته اجرا میشه.

پ.ن۳: شاید بیراه نباشه اگه بگم چیزی که خوشحالم میکنه اینه که الان ایران نیستم تا شاهد برگزاری سالگرد این انقلاب مسخره و دهه زجرش باشم. آرزو میکنم روزی برسه که به جای سالگرد، سالمرگ این نظام مستبد و دیکتاتور رو جشن بگیریم، البته بدون کشت و کشتار و خون و خون ریزی.

اُسترادیول، هورمونی که زنان را ناخواسته به خیانت میکشاند؟!

2009-01-15T18:59:00.013+01:00

با بغض و در حالی که معصومیت توی نگاهش موج میزنه بهت میگه «عزیزم! باور کن دست خودم نبود...» و تو هر کاری که میکنی نمیتونی باور کنی، حتی اگه حقیقت داشته باشه...

***

به نقل از اخبار یاهو و طی گزارش منتشر شده در مجله علمی «Biology Letters»، محققین دانشگاه تگزاس در Austin با انجام آزمایشاتی موفق به کشف رابطه مستقیم بین میزان غلظت هورمون اُسترادیول «oestradiol» با قدرت باروری و شدت تمایلات جنسی در خانمها شده اند.

بر همین اساس و طبق نتایج دست یافته، این هورمون با بالا بردن قابلیت بارور پذیری در زنان باعث میشود که آنها به صورت ناخودآگاه احساس جذابیت بیشتری کرده، امیال جنسی بالاتری داشته، در پی یافتن شریکی با ژن های بهتر و قویتر بوده و در نتیجه دارای تمایل خاصی به برقرای روابط جنسی با مردان متعددی علاوه بر شریک جنسی دایمی خود باشند. جالبتر آنکه زنان با غلظت بالای این هورمون حتی در نظر مردان نیز از جذابیت خاصی برخوردارند!

همچنین شایان ذکر است که جذابتر یافتن زنان توسط مردان، به هنگام تخمک گذاری و در نیمه دوم دوره جنسی آنها از جمله مواردی است که قبلا توسط محققین به اثبات رسیده است.

پ.ن۱ : از ترجمه متنفرم!

پ.ن۲ : خیلی بعید میدونم که هیچ کدوم از خبرگذاریهای داخل ایران علاقه ای به اعلام همچین خبری داشته باشند، البته خب میشه واکنش احتمالی عامه مردم رو هم از شنیدن این قبیل اخبار پیش بینی کرد: «این کافرای خدانشناس هر روز یه زِرِ مفتی میزنن اما هر دری وری که میگن نباید باور کرد که! غلط میکنه اون بی غیرتی که میخواد با این اراجیف زنها رو به بی عفتی بکشونه! اصلا زنی که تمایلات ممایلات داشته باشه یعنی تعطیل، یعنی خراب!»

پ.ن۳ : خیلی بعید نیست که در آینده ای نه چندان دور شاهد باشیم که قشر لمپن تحصیل کرده تصمیم بگیره آزمایش میزان هورمونهای خونی رو هم در کنار گواهی سالم بودن بکارت از جمله شرایط ضمن عقد قرار بده! از این جماعت هر چی که بگی بعید نیست!

شب يلدا...

2008-12-20T17:56:00.002+01:00

بالاخره اومدی يلدا؟! خوش اومدی، اما خب ای کاش يه کم ديرتر ميومدی! اگه دیرتر میومدی شاید پيداش ميکردم تا توی اين «طولانی تر شب سال» از تنهايی دق نکنم...

شب يلداتون خوش! در کنار یار هر شبتون يلدا...

وقتی دل نازک هموطن به درد می آید از اینکه پلیس اسراییلی با سر به صورت زن فلسطینی میکوبد....

2008-11-25T19:57:00.013+01:00

مطابق معمول همیشه مشغول وب گردی بودم که دیدم اینجا لینکی گذاشته از فیلم صحنه درگیری بین فلسطینی ها و پلیس اسرائیلی که طی اون پلیس با ضربه سر به صورت زن میکوبه، و خب دیدن این صحنه خشن دل نازک دوستمون رو بد به درد اوورده بود!

... با خودم گفتم یقینا تا حالا ندیده این دوست عزیز و دل نازکمون صحنه ای رو که در اون پلیس ایرانی با باتوم چنان به صورت دختر ایرانی هموطن خودش میکوبد که فرق طرف شکاف برمیداره و صورتش غرق در خون میشه...اما نظر شخصی من:
۱-توحش توحشه، حالا چه از طرف پلیس اسراییلی و چه از طرف پلیس ایرانی، اما این وسط بازم به شرف اون پلیس اسراییلی که حداقل عقده هاش رو روی هموطنای خودش خالی نمیکنه و زوربازوش رو هم اگه به زنی نشون میده، اون زن هموطن و هم کیش خودش نیستش.
۲-دریغ و درد که بعضی از هموطنان خوش غیرتمون از دیدن صحنه دعوا و درگیری بین دوتا ملیت دیگه فریاد وامصیبتا سر میدن و خونشون به جوش میاد و یاد حقوق بشر و انسانیت و ... میفتن امااز دیدن له شدن جوون ایروونی حتی ککشون هم نمیگزه... و لابد باید باور کنیم رافت و انسان دوستیشون رو!
۳-از قدیم گفتن «وسط دعوا کسی حلوا خیرات نمیکنه»، اینکه طرفین دعوا -که با هم دشمنی و جنگ هم دارن تو سر و کله هم بکوبن- جای تعجب نداره و کسی که میره تو دل دعوا باید صابون خیلی چیزها رو به تنش مالیده باشه و آمادگی هر اتفاقی رو هم داشته باشه.
۴-من حالم به هم میخوره از این اسلامی که پر از اگر و اما هستش و اینهمه بند و تبصره داره: این سرکار علیه خانم محجبه -حالا تو هر موقعیتی و به هر هدفی- داره اینطور آزادانه بین این همه مرد میلوله، نه کسی اعتراضی میکنه و نه آبروی اسلام به خطر میفته، ولی اگه چهارتا شوید موی یه خانمی تو ایرانی از زیر روسریش بزنه بیرون اونوقت هر ننه قمری به اسم «نهی از منکر» حق داره هر گهی که میخواد بخوره بخوره.
۵-حالم از شخصیت و غیرت اون مردایی به هم میخوره که واسه دعوا و تحریک احساسات عمومی زنهاشون رو میفرستن جلو. ملیت هم برام فرق نمیکنه: استفاده سیاسی و ابزاری از زن مطلقا ممنوع لطفا!
و در آخر: من نه با این سرباز اسراییلی مشکل دارم و نه با این خانم فلسطینی، مشکل من با کرور کرور پول نفتی هستش که داره به ناحق بیرون از ایران و برای غیر ایرانیها صرف میشه، مشکل من آزادی بیانی هستش که تو مملکت خودم نداشتم و ندارم، مشکل من زهرا کاظمیه، مشکل من زهرا بنی یعقوبه، مشکل من اون جوون خرم آبادیه، مشکل من وجود آدمهای فاسد و دورویی مثل کردان و گلستانیه، مشکل من خرافات و جهالته، مشکل من بیکاری و فقر و اعتیاده... و مشکل من مردمانی هستن که دلسوزی و حمایتشون درست مثل پول نفتمون نصیب و قسمت هر ملیتی تو دنیا میشه الا خودمون...
به قولی: «کل اگر طبیب بودی، سر خود دوا نمودی»، بنابراین دوستانی که واقعا از کتک خوردن یه «زن» ناراحت میشن و رگ غیرتشون باد میکنه، اسراییل و فلسطین هم خیلی دورن و هم با ما نسبتی ندارن، لطفا غیرتشون رو -البته اگه واقعا دارن- همین جا تو ایران خودمون و در حمایت از «زن ایرانی هموطن»شون خرج کنن!با تشکر!
عزت زیاد!

سنگ پای قزوین و کردان!

2008-10-30T16:16:00.004+01:00

سنگ پای قزوین بعد از شنیدن مصاحبه جدید کردان: « خوشحالم که پس از یک عمر تلاش و خدمتگذاری صادقانه بالاخره جانشین مناسبی برای خود پیدا نموده و اکنون میتوانم با آرامش خاطر و برای همیشه اعلام بازنشستگی نمایم»!
طبق آخرین اخبار رسیده، سنگ پای قزوین با شنیدن مصاحبه جدید کردان مبنی بر اینکه «براي استعفا حجت شرعي ندارم و بنده در هر شرايطي خادم انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي خواهم بود» و در حالی که از اینهمه وقاحت و پررویی ایشان به شدت متاثر و رو سفید شده بود برای همیشه از مقام خود کناره گیری کرده و جناب آقای کردان را به عنوان جانشین تام الاختیار خود معرفی نمود!
همچنین لازم به ذکر میباشد که طبق شایعات رسیده احتمال میرود که «بادمجان دور قاب چین» نیز به زودی کامران نجف زاده را به عنوان جانشین خود معرفی نموده و برای همیشه از مقام خود کناره گیری کند.
طبق همین شایعات «دستمال یزدی» نیز مدتها است که در پی اعلام جانشین دائمی برای خود بوده ولی به دلیل کثرت افراد ذیصلاح در نظام پربرکت اسلامی ایران هنوز موفق به انتخاب قطعی نگردیده است.

بچه های امروزی!

2008-10-05T14:32:00.003+02:00

یه روز یه دختربچه ۶ ساله با کنجکاوی از مربي مهد ميپرسه: «خانم اجازه! دخترهاي ۶ ساله هم حامله ميشن؟!» خانم مربی با تعجب پاسخ میده: «نه عزیزم!» ،همین وقت یهو یکی از پسرا از ته مهد داد مي زنه: «حالا خيالت راحت شد بچه ننه؟!»

پيوست: والا ما که یه روزی آخر بچه مثبت بودیم، امروز یه جونورایی شدیم که دیگه خودمون هم خودمون رو نمیشناسیم! خدا به داد برسه که از این بچه های امروزی چی چی قراره در بیاد؟!

خبر فوری در آستانه عید فطر در اروپا: تظاهرات گسترده مسلمانان اروپا به سیاستهای غرب در خصوص عید فطر و برکناری نیکلا سارکزی

2008-09-29T15:35:00.007+02:00

بنا به گزارشات رسیده از خبرگزاری رویتروز امروز و در آستانه عید فطر در اروپا کلیه مسلمانان اروپا در واکنش به سیاست دخالت جویانه کشورهای اروپایی در زمان برگزاری این عید بزرگ طی اقدامی خودجوش و کاملا بی سابقه و در کمال اتحاد به تظاهراتی گسترده و همزمان در کلیه شهرهای مهم اروپایی از جمله پاریس دست زدند.

طبق اخبار واصله افراد تظاهر کننده خواستار برگزاری این عید بزرگ به شیوه مرسوم در ایران بوده و با ناراحتی ابراز کردند این مطلب که در اروپا حتی قبل از آغاز ماه مبارک رمضان تاریخ حلول ماه شوال و همچنین روز عید طبق روشهای علمی مورد محاسبه دقیق قرار گرفته و مشخص میباشد، احساسات پاک آنها را جریحه دار کرده است. یکی از سخنرانان این مراسم در پاریس و درست روبروی برج ایفل با لحنی آتشین اعلام کرد: «آخه واسه چی باید تو اروپا تاریخ عید فطر از قبل معلوم باشه؟! مگه روش علی گالیله چه ایرادی داره؟! مگه ما مسلمونای اروپا دل نداریم؟! آقا ماها دلمون نمیخواد تاریخ عید رو از قبل بدونیم، میخوایم دهه آخر خودمون بریم رو پشت بومها عشق و حال و منقل در فضای باز و...، ببخشید تصحیح میکنم: بریم عبادت و خودمون بگردیم ماه رو پیدا کنیم و ترتیبش رو بدیم! بازم اشتباه شد، ترتیبش که نه، دخولش رو، اونم که نه، چی بود؟! آهان حلولش رو اعلامش کنیم!»

بنا به گزارش های رسیده در همین هنگام نیکلا در حالی که بطور اتفاقی اومده بود پای برج ایفل تا قد خودش و قد برج ایفل رو با هم مقایسه کنه، با شنیدن این جملات آتشین از کوره در رفت و در حالی که یادش رفته بود واسه چی اومده اونجا با لحن بدی گفت: «مگه دین و مذهب فرانسه هست که شوخی ورداره؟!» وی سپس افزود: « اینجا سرزمین دموکراسی هستش، پس شماها ۲ تا راه پیش پاتون دارید: یا برمیگردید میرید کشورای خودتون و یا اینکه برمیگردید میرید کشورای خودتون» در همین اثنا یکی از تظاهر کنندگان غیور پاسخ داد: «این دوتا راه که جفتش یکیه!» و به این ترتیب نیکلا در حالی که دستش رو بالا اوورده بود تا چیزی رو به ملت نشون بده افرود: «واسه همینه که من از خارجیها دل خوشی ندارم! بابام جان اینها دوتا راه هستن ایناهاش، این یکی و این هم دوتا» و در این لحظه فرد معترض گفت: «ای بی ادب! حالا انگشت وسط نشون ما میدی؟!» به گفته شاهدان عینی در این لحظه نیکلا در حالی که به شدت قرمز شده بود افزود: «انگشت وسط چیه؟! بابا من میخواستم دو تا راه رو براتون بشمرم، ولی این انگشت وسطیم شکسته تا نمیشه» و در اینجا یکی از برادران غیور داد کشید:«اوهوی مرتیکه ما رو اسکل گیر اووردی؟! اینجا همه سریال بزنگاه رو دیدن!» به گفته شاهدان عینی در این لحظه و در حالی که جمعیت معترض به قصد سرویس کاری رییس جمهور فرانسه به طرف نیکلا حمله ور شده بودند وی در یک حرکت غافلگیرانه و به سرعت خشتک سفید خود را در آورده، بالای سرش گرفته و فریاد کشید:«آهای مردم! بابا صبر کنید! شماها درست میگین! آقاجون اصلا ما استعفا دادیم»

سپس وی در پاسخ به سئوال خبرنگاری که پرسید آقای سارکزی، واسه چی توی شهر خودتون جلوی معترضین خارجی کوتاه اومدید پاسخ داد:«همش به خاطر حفظ سنت آبا و اجدادیمون در قبال پاریس بودش! یک فرانسوی کاملا اصیل مثل من به هیچ قیمتی نمیذاره که پاریس درگیر نبرد و جنگ بشه!» وی این پاسخ خبرنگار را مبنی بر اینکه ایشون با داشتن پدری غیر فرانسوی چطوری فرانسوی اصیل هستن رو بی پاسخ گذاشت

به گفته آگاهان خانم مرکل نیز طی مصاحبه ای اعلام کرده:«من نمیدونم که نیکلا انگیزه اش از دخالت در این مراسم چی بوده، ولی خب اصلا فکر نمیکردم که نیکلا اهل سریال ایرانی باشه، و بدتر از اون اینکه اصلا فکر نمیکردم این سریالها اینقده بدآموزی دارن»

همچنین شایان ذکر است که جرج بوش هم اعلام کرده:«ما که همش میگفتیم این ایران محور شرارته، ولی خب کسی باور نمیکرد! حالا دیدید من خالی نمیبستم»

در پایان لازم به ذکر است که پس از این گردهمایی عظیم کلیه مراکز اسلامی مستقر در اروپا طی بیانیه ای به صورت مشترک اعلام کردند که: «آهای ملت! واسه چی بیخودی شلوغش کردید؟! بابا تاریخ حلول ماه شوال رو که تا حالا خود ماها اعلام کردیم و ربطی هم به دول اروپایی نداره و خب چون همون طور که النیکلا گفته دین و مذهب شوخی بردار نیستش، پس از این به بعدشم خودمون اعلام میکنیم! حالا اگه کسی میخواد بره خودش ماه رو ببینه به خودش مربوطه، ولی حداقل یه سه چهار سالی صبر کنین که حلول ماه بیفته به فصل گرما تا بالا پشت بوم صفای بیشتری داشته باشه! از ما گفتن بود! واله مع صابرین»

پيوست۱: امروز30,09 اينجا عید هستش و به همین دلیل بچه هایی که مسلمون هستن اجازه دارن که امروز به مدرسه نرن! واقعا که عجب آدمای بد و فاسدی هستن این اروپاییهای کافر!!!

پيوست۲: نميدونم چرایه دفعه ای وسط دعوا هوس کردم که يه گيری هم به نيکلا بدم؟!

کی بود کی بود؟! من نبودم!!

2008-09-22T15:27:00.006+02:00

گاهی وقتا اینقدر خسته ميشی که فقط دلت ميخواد بذاری بری یه جای خیلی دور، فکر ميکنی اينطوری همه چی تموم ميشه، فکر ميکنی که اینطوری زندگيت از اين رو به اون رو ميشه، و فکر ميکنی که اين آخرين آرزوته...

تو اولين فرصت آخرین آرزوت رو عملی ميکنی، ميذاری ميری يه جای دور، اونقد دور که نگو، زمان ميگذره، اما هیچي عوض نميشه، هنوز زخمی هستی، هنوز همون دلبستگیها و دلتنگیهای قدیمیت رو داری، هنوز زندگیت اونی که میخوای نیست...

اینطوریه که توی تنهایی واسه اولین بار فرصت پیدا میکنی که بشینی به همه چی فکر کنی، و اونوقته که در کمال تعجب میبینی اون چیزی که میخواستی ازش فرار کنی خود خودت بودی! اون چیزی که احساس میکردی اسیرت کرده بود وبال پروازت رو بسته بود خود خودت بودی! همین خود گهت! همین خودت که تا حالا در سایه دیگران فرصت نشده بود ببینیش، فرصت نشده بود دستش رو رو کنی، فرصت نشده بود مچش رو بگیری!

و بالاخره بعد از مدتها میفمی که همه چی زیر سر خودت بود! بالاخره میفهمی اونچه که تو زندگیت باید عوض میشد نه آدمهاش بودن و نه مکانش، بلکه خودت بودی! خود خودت!

پیوست۱: اینکه در نهایت به خودت میرسی آخر حالگیریه!

پیوست۲: بهترین کار اینه که در این مرحله بگردی دنبال یه مشت آدم جدید تا بتونی دوباره انگشت اتهام رو از طرف خودت برگردونی!

پیوست۳: اینقد که امروز زیر دوش به این راه حل این مسئله مهم فکر کردم(پیوست ۲)، یادم رفت به موهام نرم کننده بزنم واسه همینم الان نوک موهام خیلی خشن شدن! همش تقصیر شماهاست!

و اینگونه متولد شدم!

2008-09-22T14:50:00.002+02:00

کی ميگه تولد سخته؟! من خودم همين الان متولد شدم، اصلا هم سخت نبود!

پیوست: راستی چرا هیچکی موقع تولد در باسنم نزد؟!